– Արի հաշվելով ճոճվենք,- կիրակի առտու հիշեցնում-հրավիրում է Դավիթը:
Մենք պատշգամբում լավ ենք զգում, ինչպես վարդերը` առողջ, բացվող-գնացող թերթերով, եկող կոկոններով, բազմագույն ու շա՜տ…
– Հայրի´կ, ինչո՞ւ է ամեն օրը գալիս ու գնում, չի մնո՞ւմ…,- հարցնում է, երբ արդեն լողավազանում է: Վայե՜լք՝ ավազանում պատշգամբում հաշվով ուղեկցվող ճոճից հետո…
– Ի՞նչ ես ուզում, ուզում ես` գա ու մնա՞: Բա մյուս օրը ո՞նց գա. խցանում կլինի:
Ծիծաղում է նշանավոր:
– Հա, ուզում եմ: Երեկվա օրը գար ու մնար: Այսօրն էլ թող գար…
Ագահ է մեր տղան: Շաբաթ օրը հորեղբայր Ստեփանը նշանավոր է դարձրել իր խոստումը կատարելով. 3-4 ժամ մեծ խմբով անցկացրել են գազանանոցում: Դանիել Սեբաստացին, որպես ավագ եղբայր, ինչպես միշտ, իր ուշադրությամբ առանձնացել է… Դավիթն ինքնուրույն այսպիսի ֆոտոշարք է արել. նրա օբյեկտիվում իր ամենասիրելիներն են հայտնվել:
