Դավիթ Բլեյանի համար խոստացված նոր՝ շղթայով ու երկանիվ հեծանիվը պարտեզում է, տուն չի հասել… Դավիթն իրիկունը հաշվում է իր հեծանիվները՝ կարմիրը, որ տանն է՝ երեք անիվով ու խցով, դեղինը, որ պարտեզում է միշտ, կապույտը՝ նորը… Ու հանկարծ, իր կապույտ-նոր հեծանիվն է պահանջում.
– Հենց հիմա գնա՛ բեր, ինչո՞ւ եք թողել պարտեզում, – պահանջում է մայրիկից:
Արդար լինենք, Արմինե մայրիկն է վրիպել, չի կարևորել.
– Դե լավ, ի՞նչ վռազ է… Չփախավ:
Չարացած է իմ հեծանվի վրա ու մուռը Դավթի հեծանվից է հանել… կամ էլ ուշքն ու միտքն իր ավտոպարապմունքներն են… Օրեր է հաշվում, թե երբ է նստելու իր մեքենան… Փոխանակ իր բաց կապույտ հեծանվով միանար մեզ՝ երեք դառնայինք, մի անգամ չի մոտեցել իր անունով Ամերիկայից հասած թառլան ձիուն, որ երեկ մոլորվածի պես հասել էր «Սեբաստիա» համերգասրահ՝ ընդհանուր սեմինար-պարապմունքին, սրճարանում միայնակ-մոլոր սպասում էր… Ո՞ւմ: