Մանկական երկաթուղում, այգում երաժշտության ձայնն անջատված էր: Ի՜նչ կարևոր-հաճելի-օգտակար միջավայր էր դարձել այգին: Խուսափելով «Լունապարկ» կոչվածից՝ ես ու Լիլիթ Բլեյանն այս անգամ էլ համերաշխ եղանք ու վայելեցինք մանկական այգու ողջ հմայքը՝ երիտասարդ հետաքրիր մարդիկ, բոլորը յուրային ու գրավիչ՝ մեկը մյուսից հետաքրքիր մանուկներ… Այս զրնգուն ձայների, թարմ տեսքերի մեջ անտեղի է երաժշտությունը… Հենց միացրիք, իրականությունը ռաբիսանում է: Ի՜նչ լավ է, որ Օղակաձև այգուն հարող Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի լանջերը բարեկարգվում են… Վերջապես… Եկեղեցին պիտի փոխի միջավայրը: Այգու տարածքը, Այրարատից սկսած մինչև Վարդան Մամիկոնյան հրապարակը պիտի լինի եկեղեցապատկան պարտեզապուրակային միջավայր՝ առանց աղմուկի, թող որ մանկական-մարդկային աշխույժի ձայնով լեցուն… Զբոսնեն, կարդան, զրուցեն, քայլեն, առանձնանան, մարզվեն… «Լունապարկ» կոչվածը հակամարդկային մի գոյակցություն է՝ Մանկավարժական համալսարանի և եկեղեցու դիմաց՝ հարևան բոլորիս: Թող  միանան ու սեփականատերերից գնեն: Ճանաչեք մեր իրավունքը, հարգեք մեզ: