Ուշադրություն. հենց նոր ես ու Դավիթ Բլեյանը միասին հաշվեցինք-շարեցինք Դավթի մեքենաները՝ մեծ, միջին ու փոքր, բազմոցի ու պահարանի տակից մեքենաները հանեցինք, ու տունը մաքրվեց, ցուցադրությունը դարձավ ամբողջական, լիքը-լեցուն մեքենաներով՝ ընդամենը՝ 114 մեքենա: Մեր տան ցուցադրությունը բաց է յուրաքանչյուրի համար, այդ թվում՝ շաբաթ և կիրակի օրերին, համեցե՛ք, մուտքն ազատ է. կարող եք գալ առանց նոր մեքենա բերելու: Այս հայտարարությունը ես ու Դավիթը միասին գրեցինք իմ 302-րդ գրում տեղադրելու համար:

Հետգրության փոխարեն
Գրեցինք-կարդացինք, Դավիթ Բլեյանը մի քանի ճշտումներ արեց.
– Հայրիկ, բաց ես թողել, ես ասեմ՝ ինչ եմ ասել. սա չեմ ասել,– ճիշտ ու ճիշտ Լիլիթ Բլեյանի նման՝ 2-4  տարեկանում ստեղծագործելիս, բայց Դավիթն արձակ է գրում: Հետո էլ թե.
– Որ նոր ավտո ոչ ոք չբերի, իմ ավտոները չեն շատանա… թվերը կմնան նույնը… Ես ուզում եմ առաջ հաշվեմ…

 

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Եվ այդ սիրտը քեզ չի տված, որ դու մաշես ամեն օր…

Այնտեղ պիտի ապրի Աստված, Ոչ թե ցավեր նորանոր։ Յուրա Գանջալյանն անթաքույց (ի՞նչ բառ է. որոնում օրագրում՝ ես այն առաջին անգամ չե՞մ գործածում) ոգևորված է «Ֆինանսական գրագիտությունը՝ անգլերեն» միջազգային նախագծով, նրա հաջող

Ուրիշի համար ոչինչ չենք անելու… Մեր կյանքն ենք ապրում…

Դավիթ Բլեյանն ինչ համով-լավ ուտելու բան տեսնում է տանը, ուրախանում է. — Ուզում եմ տանեմ ընկերներիս հետ ուտեմ… Ու տանում է՝ սալոր, խնձոր, ձմերուկ, դեղձ… շոկոլադ… — Քիչ ա, մա՛մ,-

Փինաչիությունն արմատախիլ անելու մասին է 274-րդ գիրը

Արմինեն շաբաթվա ընթացքում իմ խաթեր ոտքի վրա էր մնում, դրանից իր հիվանդությունը, ավաղ, խորացավ… Առանց հարազատական դեսանտի գլուխ չես հանի. ի՜նչ լավ է, որ մարդ այսպիսի հարազատներ ունի… Իմ օրագրի