Հայաստանյաց Առաքելական Եկեղեցու տոնացույցով Զատկի չորրորդ՝ Կարմիր կիրակին է: 304-ի ընկերներով առողջարարական հաղորդումներն անում ենք մեր տներից։ 

Գևորգ Հակոբյան. — Այսօրվա չափման արդյունքները՝ 

շաքար՝ 6.1,
ճնշում՝ 127/80,
ջերմաստիճան՝ 36,
քաշ՝ 89 կգ։ 

Բժշկի նշանակած առաջին հաբը ընդունել եմ: 

Աշոտ Բլեյան. — Համաձայն եմ։ Իմ քաշը՝ 93 կգ։ Իջնում է. կմաշենք, փախչիլ չի։ Ես իմ 304 պալատի պարտեզում եմ։ 

Գևորգ Հակոբյան. — Ես էլ մեր բոստանում: Ծառերն եմ ջրում: 

Աշոտ Բլեյան. — Գո՜րծ  եմ ասել… Ծաղկունք հայաթի։ 

#2047 

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Ցասումի բերած տիղմից մաքրվելու արվեստը…

Ես նորից Թումանյան եմ կարդում. հենց հիմա իմ դարակից վերցրի հատորյակը՝ մակագրությամբ իմ, որ նվիրել եմ Արմինե Աբրահամյանին, ու թերթում եմ՝ ետ ու առաջ, թերթում եմ, զրուցում… Կարոտել եմ… «Մեռնել-քնել».

Կա՛մ խաչ, կա՛մ գրիչ, կա՛մ սուր՝ երկու ձեռքով

Հայոց մեջ կան արտահայտություններ, որոնք անհիշելի ժամանակներից են, ու տեղից ելնողը գործածում է, բայց ես շարունակում եմ չհասկանալ… «Մի ձեռքում՝ սուր, մի ձեռքում՝ խաչ»: «Երկու ձեռքով խաչը կրելը», «հավատարիմ իր

Կատակ եմ անում,  հայրի՜կ

Դավիթ Բլեյանի՝ ավելի ու ավելի հաճախ կրկնվող արտահայտություններից է. «Ես կատակ եմ անում»: Մեծանալն էլ ո՞նց է լինում. ուրախ: — Լա՜վ, դու պարտեզ չես գնում, բա որ քո ընկերները՝ Արամը,