Հայտնի, Հռոմի պապից էլ հայտնի, բայց սահման չկա

Ինչքա՜ն հեշտ է 100-րդ գրից հետո. Ինքն իրեն գրվում է. Թողել եմ ներքև, մեծ լերան տակին, Ե՜վ փառքը, և՜ գանձ, Ե՜վ քեն, և՜ նախանձ — Ամենը, ինչ որ ճընշում է հոգին: Եվ էն ամենը, արդ նայում եմ ես — Տեսնում եմ նորից Իմ լերան ծերից — Էնպես հասարա՛կ, դատարկ են էնպե՛ս… Եվ ես իմաստուն ու բեռըս թեթև, Անհոգ ծիծաղով, Երգով ու տաղով Իջնում եմ զըվարթ իմ լերան ետև… Հ. Թումանյան Ամբողջական կիրակի ապրեցինք՝ ապաքինման կիրակի: Դավիթը,

Մասրենուց հայրենիքն է կաթում

Առավոտ կանուխը, երբ նոր-նոր է լույսը բացվում՝ Դավթի հետ, այսպես, Արթուր Ռուբինշտեյնի և Մերի Առաքելյանի մատուցմամբ՝ Մոցարտի 21-րդ և 23-րդ դաշնամուրային կոնցերտներով… Դավիթը՝ հենց նոր ցնցուղով իստակված-թարմացած-պայծառ, ինչպես այս առավոտը բացվող… Աստծու

Հայացքս՝ առվի բերանի վիշապաքարերին…

Իրանցի պատգամավորը Հայաստանին մեղադրում է Արաքս գետն աղտոտելու և դրա հետևանքով Իրանում քաղցկեղային հիվանդությունների աճի համար… Իսկ իմ մտքից չի ելնում Աշտարակի մայր առուն, որ սկիզբ է առնում, իհարկե, Քասաղ