— Հիմա դեկտեմբեր է՞, հայրիկ,- ավելի ու ավելի հաճախ է հարցնում Դավիթ Բլեյանը:
— Դեկտեմբերը գա, հետո դեկտեմբերի 12-ը. ծնունդ անենք, մոմեր վառենք, դնենք տորթի վրա… Իմ մեքենա-մոմերով շնորհավորե՞նք…  Два, три, четыре, восемь, девять, десять…
Լիլիթ Բլեյանի նվիրած մոմ-մեքենաների տուփը, համոզվեց, չբացեց, տուփով է մեքենաների հետ խաղում և… սպասում է ամեն օր դեկտեմբերին, հետո 12-ին…

Դավիթը պահանջում է.
— Լողանում եմ, պապ:
Ամեն ինչ արագ, ափալ-թափալ: Արմինեն 6 ժամ դաս ունի… Դավիթը շտապում է պարտեզ, ես՝ գործի… Երեկվա հոբելյար Արմինեն տան աստիճանների գլխին ուղիղ 8.30 հայտարարեց՝ մեր մոբիլ համերաշխ սեբաստացի եռյակը պատրաստ է իրականացնելու հեղինակային կրթական ծրագրերով օրվա մարտական առաջադրանքը… Ի գործ… Դավիթն աստիճանների վրա հիշում է իր կաթնաշոռն ու թթվասերը… Տեսեք՝ 3 տարեկան դարձող մեր տղան ինչի է վերածել ավտոմեքենան…
— Մոբիլ է, հայրիկ, մոբիլ…