Դավիթ Բլեյանը չի քնել ցերեկը։ Իրիկունն 9-ի և 10-ի արանքում է, համառում է, չի քնում:
— Դավիթ, ի՞նչ ես որոշել, չես քնելո՞ւ… Բա առավոտյան միասին ո՞նց ենք գնալու մեծերի խումբ…
Դավիթը մոտենում է հեծանվին, ընտրում իր այսօրվա ընկեր 5 մեքենաներին, խնամքով տեղավորում հեծանվի պահոցում, նստում հեծանիվը.
— Պուճուրիկ են, հայրիկ, բոլորն էլ փոքր Նազոն է նվիրել…

— Հայրիկ, ինձ կօգնե՞ս՝ քնեմ:
Դավիթը հեծանիվը կանգնեցնում է մշտական տեղում, անկողնուն կպած, տեղավորում մեքենաները ներքնակի վրա, մահճակալի մոտ, ծածկում, որ չմրսեն, ես օգնում եմ ավելորդ պարագաները հանել:
Մտնում է անկողին… Խոսում է բարձր.
— Մայրիկը դասի է, հայրիկը՝ գործի, Շուշանը Վիեննայում է, Տաթևը՝ խմբում… Հայրիկ, լույսն անջատի, Դավիթը քնում է: Բարի գիշեր…