Երևանում բաց լիճ-լողափեր, լողավազան-ջրամբարներ ՝ որպես ամենօրյա լողի քաղաքային կազմակերպված վայրեր՝ հանրային տարածքներ, չկան: Հատուկենտ, որպես ջրային ավազաններ (շատրվաններ) պահվող տարածքները, լողալու համար չեն: Երևանյան լճի այսօրվա վիճակը դարձել է խորհրդանիշ՝ մեր անլող գոյության: Ամենատարբեր անուններով ծածկած ու թանկ լողավազաններում լողալը մի խումբ ապահով մարդկանց իրավունք է դարձել… Սա՝ ամեն տարի, տարին մի քանի ամիս «Օ՜ֆ, էս ի՜նչ շոգ է, շոգը (տոթը) սպանում է, էլ չեմ դիմանում էս խաշոցին» արտահայտություններով ապրող քաղաքում… Հաշվե՞լ եք, թե հուլիսյան սովորական մի օր միաժամանակ քանի՜ մարդ կարող է լողալ (լողում է) թույլատրված լողի բոլոր վայրերում, ասենք՝ Երևանում… Վճարովի-անվճար՝ մոռանանք: Տոթ է: