Երեկվա իմ օրվա պատումը ես ավարտեցի առավոտյան ժամը 7-ին… Բայց իմ երեկվա օրը չէր ավարտվել. ընդմիջվել էր իմ մահիճով… Ես չեմ կարող կիսատ ապրել, գործել կիսատ, անավարտ… Նստեցի հեծանիվ. տասը րոպե անց Բաղրամյանի շարժման նստավայրում էի՝ բարի առավոտ իմ ծանոթ-անծանոթ ցուցարարներ, շարժման ընկերներ… Գրկախառնվեցինք Նիկոլ Փաշինյանի, մաեստրոներ Տիգրան Հեքեքյանի, Վարդան Հակոբյանի հետ… հետո՝ խմբերով… Կենտրոնը Երևանի հետաքրքիր դարձավ, ձգող. քաղաքացու կյանք իմաստ մտավ… Բայց… 8.30 պիտի լինեի իմ անմիջական պատասխանատվության տակ գտնվող հայրենի Բանգլադեշում… Ես պիտի ստուգեի երեկ կրթահամալիրի Հիմնական դպրոցում արցախցի ուխտավոր-սովորողներին տված խոստումների կատարումը… Այս մասին էլ՝ վաղվա գրում…