Գործունեությունը պիտի ուսուցչին անընդհատ փոխի. առանց անընդհատ սովորելու միջավայրի՝ ի՞նչ ուսուցիչ։ Մարդը իր ձեռքով պիտի մասնակցի իր դպրոցի փոփոխություններին։

Աղբյուրը՝ factor.am

«Դպրոցների տնօրեններին պետք է փնտրեին ամենուր, և հետո այս կառույցներն իրենք ներսում չեն կարողանում տնօրեններ աճեցնել. սա է վտանգավոր»,- Factor TV-ի հետ զրույցում նշում է «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրի հիմնադիր, տնօրեն Աշոտ Բլեյանը՝ անդրադառնալով հայաստանյան հանրակրթական ոլորտի այն խնդրին, որ հարյուրավոր դպրոցներ պարզապես չունեն տնօրեններ:

Նա անդրադառնում է նաև ՀՀ կառավարության կողմից բազմիցս գովազդված «300 դպրոց, 500 մանկապարտեզ» ծրագրին.«Նույնիսկ 300 դպրոց կառուցելով՝ կրթական միջավայր չի ստեղծվում, և հետո շատ դպրոցների պարագայում հիմնավորված չեն այդքան մեծ ծախսերը, եթե շատ շենքեր սարքես, երեխաները, միևնույն է, չեն ավելանա»:

Կրթահամալիրի հիմնադիր տնօրենը խոսում է նաև 21-րդ դարի հայաստանյան դպրոցի առջև ծառացած մարտահրավերների մասին.«Դպրոցներում «ռեշոտկաներ» չպետք է լինեն, չպետք է խրախուսվի «պարազիտիզմը», դպրոցը պետք է պատրաստի կյանքին»:

Իսկ հարցին, թե ինչ պետք է փոխանցեն մեր դպրոցները, Աշոտ Բլեյանը պատասխանում է.«Թեստերը և «զուբրիտը» ապագա չունեն, արհեստական բանականությունն ամեն ինչ անում է, մեր դպրոցներին հումանիզմն է պակասում»:

Աննա Բաբաջանյան

Մանրամասները՝ տեսանյութում:

 

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Գնահատել՝ կնշանակի ստեղծել

Վերնագիրն առել եմ Հովհաննես Թումանյանի «Հայ գրողների ընկերությունը 1913թ.» ելույթից, որ կազմված է առաջին երեկույթի ներածական խոսքից և եզրափակման խոսքից… Սկզբից ասեմ, որ Թումանյան Հովհաննեսի այս խոսքը Զարուհի Առաքելյանի բարեհաճությամբ

Որ Ավստրալիայի բոլոր կենգուրուները ողջունեն

Ամենասպասվածը, իհարկե, սեբաստացիկների՝ ֆիզարձակուրդում գտնվող մեր գործընկերների ատամհատիկի փուլի երեխաների ողջույններն են տոնական: Տիկին Աիդան ներկա-բացական վերածել է ողջույնի… Դեկտեմբերի 12-ի մեր հանդիպումն ավանդական-ծիսական Դավիթ Բլեյանն այս տարի կկազմակերպի մեծի պես, այնպես, որ հավաք-ծեսի կենտրոնում

Այդ մասին՝ հաջորդ դասին

Մեզանում հերթապահ-շնորհավորական-«հավուր պատշաճի» խոսքը չարաշահվում է։ Տոն է, ծնունդ է, միջոցառում է, հավաք է մի առիթով, ու գնա՜ց… Խոսքը կարող է զբաղեցնել հավաքի կեսը, ու ձանձրույթը կարող է պարտադրվել հավաքվածներին,