Գործունեությունը պիտի ուսուցչին անընդհատ փոխի. առանց անընդհատ սովորելու միջավայրի՝ ի՞նչ ուսուցիչ։ Մարդը իր ձեռքով պիտի մասնակցի իր դպրոցի փոփոխություններին։

Աղբյուրը՝ factor.am

«Դպրոցների տնօրեններին պետք է փնտրեին ամենուր, և հետո այս կառույցներն իրենք ներսում չեն կարողանում տնօրեններ աճեցնել. սա է վտանգավոր»,- Factor TV-ի հետ զրույցում նշում է «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրի հիմնադիր, տնօրեն Աշոտ Բլեյանը՝ անդրադառնալով հայաստանյան հանրակրթական ոլորտի այն խնդրին, որ հարյուրավոր դպրոցներ պարզապես չունեն տնօրեններ:

Նա անդրադառնում է նաև ՀՀ կառավարության կողմից բազմիցս գովազդված «300 դպրոց, 500 մանկապարտեզ» ծրագրին.«Նույնիսկ 300 դպրոց կառուցելով՝ կրթական միջավայր չի ստեղծվում, և հետո շատ դպրոցների պարագայում հիմնավորված չեն այդքան մեծ ծախսերը, եթե շատ շենքեր սարքես, երեխաները, միևնույն է, չեն ավելանա»:

Կրթահամալիրի հիմնադիր տնօրենը խոսում է նաև 21-րդ դարի հայաստանյան դպրոցի առջև ծառացած մարտահրավերների մասին.«Դպրոցներում «ռեշոտկաներ» չպետք է լինեն, չպետք է խրախուսվի «պարազիտիզմը», դպրոցը պետք է պատրաստի կյանքին»:

Իսկ հարցին, թե ինչ պետք է փոխանցեն մեր դպրոցները, Աշոտ Բլեյանը պատասխանում է.«Թեստերը և «զուբրիտը» ապագա չունեն, արհեստական բանականությունն ամեն ինչ անում է, մեր դպրոցներին հումանիզմն է պակասում»:

Աննա Բաբաջանյան

Մանրամասները՝ տեսանյութում:

 

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Առանց տնտեսական ազատության

Երեկ «Բանգլադեշն անիվների վրա» երթի մասնակիցների հետ, տարատեսակ անիվների վրա, ես նրանց հասակակիցն էի. ի՜նչ զգացողություն է՝ ինչպես կրթահամալիրի մարզադահլիճի մեծ բատուտների վրա ճախրելիս… Ի՜նչ տարիք, ի՜նչ պաշտոն… իսկական հասակակիցների

Աշտարակով լուսնի կանչն է…

Աշտարակն ու լուսինը, ավելին՝ հեռուստաաշտարակն ու կիսալուսինը, թե՞ կիսալուսնով աշտարակը, որ ես տեսնում եմ հիմա լուսաբացով Շուշոյի սենյակից-մեր պատշգամբից, ռոդարիական բինո՞մ է հունիսի 1-ով երեխաներին նվիրված ռոդարի-պատմության համար, թե՞ վախտը

Թող հայրիկն էլ մնա տանը, երեքով մեր համար ապրենք…

Դավիթը վայելում է իր մեկուսացումը Դպրոց-պարտեզից, Արմինեն օրինական հնարավորություն ունեցավ երկարատև առերեսվելու իր տղուկի հետ… Դավիթն ինձ սպասում է դռանը կպած՝ հավատարիմ շան պես, այնպես, որ դուռը զգույշ պիտի բացես՝