Հիշեցնեմ, որ ես որպես թեկնածու եմ մասնակցել ՀՀ նախագահի 1998թ․ արտահերթ ընտրություններին․․․ Շնորհակալ եմ իմ նախընտրական շտաբին, յուրաքանչյուր կազմակերպչի, ՀՀ ընտրական օրենսգրքով պահանջվող կարգով իմ առաջադրման համար իրենց ստորագրությունը դրած 25 հազար քաղաքացիներին՝ «Նոր ուղի» հասարակական-քաղաքական կազմակերպության քաղաքական ծրագիրը ՀՀ նախագահի թեկնածուի կարգավիճակով-հնարավորություններով Հայաստանյան հասարակության համար ձևակերպելու, տեսանյութերով, տպագիր, հեռուստա-ռադիո եթերով այն ամբողջական ներկայացնելու հնարավորության համար։ Իհարկե, սահմանափակ-համեստ՝ ծավալով, ժամանակով, միջոցներով… 

Նախընտրական շտաբը գործեց ինձ սիրելի-հարազատ-մտերիմ մարդկանցով, այսօր Հայաստանին հայտնի դեմքերով՝ վաղամեռիկ Տիգրան Հայրապետյան, Գեորգի Վանյան, Նիկոլ Փաշինյան, Վահե Հովհաննիսյան, Նորայր Այվազյան, Աննա Հակոբյան, Լիլիթ Բլեյան… Գործեց որպես ակումբ-ընկերություն՝ համերաշխ-թարմ-ինքնավար… Միշտ շնորհակալ եմ յուրաքանչյուրին։ 

Սա ընդունեք, որպես մուտք՝ Նոր ուղու 1998թ․ քաղաքական ծրագիրը Նոր ուղու գրադարանից Նոր ուղու առաջին էջ բերելու համար։ Ինձ համար այն ժամանակ կարևոր էր, հիմա՝ թանկ-հարազատ, որ նախընտրական-քաղաքական ծրագրի մշակման խմբագիրը Տիգրան Հայրապետյանն էր, որ ուզեցավ, կպավ գործին, ու արտահերթ ընտրության օրացույցի հաշված օրերում նրան բնորոշ թափով-շնչով հնարավոր դարձավ իմ յոթ խորհուրդ-յոթ նամակի հասցեագրումը հայաստանցուն։ Պիտի որ օգտակար-կարևոր լինի Նոր ուղի քաղաքացիական նախաձեռնության այս փուլում այդ նամակների նոր հրապարակումը՝ իմ այս մտերմիկ մուտքով․․․ 

Հրաշքով պահպանված մեր TV արխիվում կան և Նոր ուղու այդ շրջանի տեսանյութեր, որ քաղաքացիական նախաձեռնության իմ ընկերների հետ կհրապարակենք․․․ 

#1937

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Պատրաստվում ենք Թմկաբերդի առումին․․․

Մեր նախագծային խումբը Վահան Սերոբյանի հայրիկ՝ Սամվելի  տրամադրած Սպրինտերով այնքա՜ն աննկատ-թեթև-լեցուն մտավ Ջավախք, Փարվանա լճով, Փարվանա գետի եզերքով Ախալքալաք․․․ Սրանով մեր «Ամառային համերգ» նախագծով, Ջավախք-Ախալքալաք ճանապարհը էլի կարճացավ, ավելի ու

Բարև, ես եմ

…Մենք, որպես առանձին ժողովուրդ, չունենք ինքնուրույն պատկեր ու բովանդակություն, և հանդիսանում ենք միմիայն իր աղավաղումը։ Հովհաններ Թումանյան, 1909թ․ «Մեծ ցավը» Հ․Թումանյանի «Մեծ ցավը» հոդվածը իմ օրագրի ընթերցարանում է․ կարդացե՛ք հիմա

Սեփական ուրախությունը որպես հիմնական չափանիշ

Իմ բոլոր ջանքերը՝ Դավիթ Բլեյանին մինչև ժամը 8.00 արթնացնելու, հաջողության չունեցան: Մարդը կիրակի չքնածը խորը-խորը հիմա է քնում. ո՜ւր ունի շտապելու, իրեն ինչ, որ հայրիկն էլ, մայրիկն էլ ժամով կապված են