Որ յայսմ աւուր յայտնեցաւ․․․ 

Մեր սեբաստացի ուրբաթների մեջ արդարացի սպասում կա, որ չի թուլանում, ուժեղանում է։ Ուսումնական ամեն ուրբաթօրյա առավոտյան ժամերգությանը, երեկ՝ կազմակերպիչ Հարավային դպրոցով, երաժիշտ—ուսուցիչ, խմբված—կարգված Մարիամ Մնացականյանով, Սուրբ Երրորդություն եկեղեցու բարձունքից նոր շարականներ երգող ուսուցչական վոկալ նոր կազմով, հոգևոր գրաբար նոր տեքստերի խմբասացությամբ, ո՞նց չես սպասի։ Ու բոլորն էլ, որպես շարունակական ամենուրբաթյա նախագծեր՝ զարգացման ընթացքի մեջ․․․ Իմ կարևոր—անհետաձգելի գործն է, որ այս զարգացումների արագացման ամբողջացման հարցերը քննարկեմ յուրաքանչյուր պատասխանատուի հետ ու գիր բերեմ քեզ փոխանցման համար, ընթերցող—մասնակից—հետաքրքրված սեբաստացի։ 

Ուրբաթ համերգը մարմարյա սրահի, որի ժամը փոխվել էր որպես արտակարգ իրավիճակին արձագանքում, Հյուսիսի դպրոց—պարտեզի պատրաստած խաղ—հարսանիք էր՝ իր երաժշտական—պարային խաղերով, Անգեղի—Հայկանուշի հարսանիք—խաղով․․․ Իսկական դպրոցը մեկ՝ համայնք դարձող, համայնքային կյանքի—կազմակերպման որակներ զարգացնող ուսումնական նախագիծ էր՝ մարմարյա սրահն ու նրա ուրբաթ համերգի հանրային նշանակությանը հաղորդող, մեր հեղինակած մանկավարժության հնարավորությունները բացահայտող․․․ Այստեղ էլ առարկայական գործ կա՝ ծնող, թե սեբաստացի սովորող—ուսուցիչ հանդիսատեսին հարսանիք—համերգի կազմակերպիչ դարձնելու առումով։ Ուսումնական նախագիծ, որ չի ավարտվում․ սա է երեկվա մեր տեսած զարմանալիի մեխը․․․ Կեցցեք, Հյուսիսի համայնք, որպես ծիսական լաբորատորիա մի, Քնարիկ Ներսիսյան ղեկավարով, Հասմիկ Մաթևոսյան երաժիշտով, Քրիստինե Շահբազյան մայրենիով, յուրաքանչյուրով՝ դասվար—ուսուցչով—օգնականով, կազմակերպչով, սովորողով․․․ 

Իսկ մենք՝ սեբաստացի ուսուցչական երգչախմբով, շտապում էինք մեր հերթական դարձող հարսանեկան արարողությանը՝ մեր կարևոր—հեղինակային մասնակցությունը բերելու Ագարակից Մարիամ Միրզոյան մանկավարժի ու իր իր ընտրյալ Ռուբեն Ղազարյան համագյուղացու պսակին։ Աշտարակի Սուրբ Մարիանե  եկեղեցում, որի ծիսական սրահն այսպիսի հանդիսությունների համար հարմար—մարդաշատ էր, սեբաստացիների դերը հասարակայնորեն գնահատվեց… Հանրային դպրոցը պոզով—պոչով չի լինում, այսպես շուրջ տարին կենդանի մասնակցում—ազդում է հանրային կյանքի բոլոր ձևերով… Մնացածը քննարկելու հարց է, որ մենք անում ենք նաև Աշտարակ գնալ—գալու ճանապարհին։ 

Օրը ինձ համար բացահայտում էր Տիգրան Հայրապետյան միջազգայնագետ—հրապարակախոսին նվիրված հասարակագիտական՝ Միջին դպրոցի, Ավագ դպրոց—վարժարանի, Քոլեջի սովորողների, հասարակագիտական լաբորատորիայի կազմակերպած կլոր սեղանով, որ նախորդ օրվա փայլուն շարունակությունն էր, տպավորիչ ավարտը։ Երբ սովորողը մեր Տիգրան Հայրապետյանի դասականի համարում ունեցող «Անապատի հազար տարին» ժողովածուից հենց իր առանձնացրածը քննարկման բերելով խոսում է մեր օրերից, Տիգրան մտածողին հայտնաբերում ոչ թե մեռյալների, այլ կենդանիների մեջ… Տիգրանի ու իմ սրտով է։ 

Ինձ համար անակնկալ էր Տիգրանի «Ինքնասպանի հայտնությունը» գործի առանձնացումը։ Հեռավար ուսուցմամբ, բայց միշտ այսպիսի կլոր սեղաններին ներկա Բալայան Սոնայի մոտեցումը միակը չէր, քոլեջի՝ Էլյա Սահակյանի նախագծային խմբի կիզակետում էր Հրաչուհի Մանվելյանի, Անահիտ Աբգարյանի՝ մեկը մյուսից հետաքրքիր ներկայացումները հիմք ստեղծեցին իմ առաջարկի համար՝ Տիգրանի այս և այլ հրապարակումներից ստեղծել գրական սցենարներ ու Տիգրան ժամանակակցին մեր միշտ պահել կենտրոնի սեբաստացի աշխարհում, Երևանում, Հայաստանում․․․ Ինչպես «44 աստիճանի վրա» Տիգրանի սցենարով բեմականացումը, սկսել Տիգրանի գործերի բեմականացումը․․․ Հա, ես տպավորված եմ «Տիգրան Հայրապետյան» կլոր սեղանի մարտի 19-ի հարթակով, ու իմ ափսոսանքը, որ բաց եմ թողել առաջին օրը, ինձ չի լքում։ Ինչքա՜ն տանջվեցի, մինչև գտա հաշտեցումը։ Կլոր սեղանի մասնակիցներով, որպես հասարակագիտական այսպիսի ամենամյա—շարունակական գործունեություն, առագաստանավորդ Վարդան Կարապետյանի, Աշոտ Տիգրանյանի հետ, ստեղծենք մեր այս կլոր սեղանի մեդիափաթեթը… Իսկ կրթահամալիրի խորհրդում ուսանողներին ներկայացնող Դիանա Բարսեղյանի անդրադարձը «Հայաստանում հեղաշրջման իրականացման տարբերակներ» հոդվածին, Նոր ուղով նախաձեռնության սկիզբ է դառնում։ Այս ճանապարհով մենք 2022-ի «Տիգրան Հայրապետյան» մրցանակակիրների մի ազդեցիկ խումբ ենք պատրաստում։ Իսկ 2021-ի կլոր սեղանը իրենց չլքող խանդավառությամբ վարում էին «Տիգրան Հայրապետյան» 2020-ի մրցանակակիրներ Իլոնա Սահակյանն ու Անի Արղությանը։ 

#2018