Բարի օր, լողափնյա ճամբարներ, փառատոնային ճամբարներ։ Օր երկրորդ։

Ո՞նց անենք, որ, ինչպես պայմանավորվել էինք, մեր ճամբարային գործունեությունը լինի անթափոն ու անաղբ։ Ի՞նչ է դա նշանակում։

Ցո՛ւյց տվեք ճամբար դարձած մեր դպրոցներում, միջճամբարային անցումներում՝ Քոլեջից կրթական կասկադով, արևելքով դեպի արևմուտք, մինչև ուսումնական ագարակ, և հյուսիս-գեղարվեստից Սասնալանջով, մայր դպրոցի փառատոնային պուրակով դեպի հարավ՝ Շամիրամի այգիներ։ Ես ամեն օր անցնելու եմ այս ճամփով՝ ոտքով թե հեծանվով, ոչինչ բաց չեմ թողնելու, չեմ շրջանցելու քաղաքապետարանի տեղադրած աղբի տեսակավորման աղբամանները։ Հենց այդ աղբամաններից էլ սկսել։ Ցո՛ւյց տվեք, թե որտեղ են դրանք տեղադրված, ինչպես է օգտագործվում։ Ամեն օրվա վերջում կշռեք ճամբարում մնացած աղբը, որն առանց թափոնի է։

Կհանդիպենք։

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Ո՛չ երազել, ո՛չ փնթփնթալ….

Չեմ թողնի՝ անտարբեր մնաք – 3 Հիմա՝ հանրային-պետական կյանքի այս փուլում, երբ կարևոր է հանրային կյանքին մասնակցելը՝ քո փոփոխությունները բերելը, սրանով հանրային կառավարման մաս դառնալը, ամենավտանգավորը դիրքավորվելն է, իբր՝ հա,

Միասնական օրակարգ՝ անձի անօտարելի պատասխանատվությունից թելադրված

Օրվա գիրն իր վերնագրով, իմ ֆեյսբուքյան «Չեմ թողնի՝ անտարբեր մնաք» խորագրով ինձ հետ արթնացա՞վ, թե՞ ինձ ոտքի  հանեց մութուլուսով… Այս օրերին ինձ հանկարծ բռնած արյան ճնշման փոփոխության համար երեկ ի՜նչ

Յոթ հրաշալիք՝ միավորող աշխատանք, որ դպրոցը համայնք ստեղծող բաց կենտրոն կդարձնեն…

Այն ամենը, ինչ կկամենաք, որ մարդիկ ձեզ անեն, այդպէս եւ դո՛ւք արեք նրանց… Մի՛ վարվեք մարդկանց հետ այնպես, ինչպես չեք ուզենա, որ մարդիկ վարվեն ձեզ հետ… Մի՛ թողեք՝ մարդկանց հետ