Տիարի օրագրում այսօր ետծննդյան արձակուրդ է։
Դավիթ Բլեյանն էլ շաբաթ օրն անցկացնում է քույրիկ Աստղիկի մոտ։
— Ես ոչ մեկիդ չեմ վստահում։ Համ էլ ուզում եմ տեսնել՝ ինչպես է բացում աչքերը Աստղիկը։
Դավիթը փոխանցում է քույրիկին ամենակարևոր բաները.
— Քույրիկ Աստղիկ, զգույշ կկրծես մայրիկի ծիծիկները, որ չվնասես… որ երկար ուտես…
Նկարաշարը՝ Արմինե Աբրահամյանի։
Նկարաշարը՝ Դավիթ Բլեյանի։
Նկարաշարը՝ Լիլիթ Բլեյանի։
Նկարաշարը՝ Ռուզան Աբրահամյանի։
Ֆոտոխմբագիր՝ Արմինե Թոփչյան
#1504
Ճանապարհ է, որ մինչև չսկսես, ինքնին վերջ չունի… Ճանապարհին ի՞նչ վերջ. մի ընթացք է, որով այնքա՜ն անսովոր, գրավիչ տանում է իր ետևից Սողոմոն իմաստունը… Ինձ համար կարևոր էր, որ Ճրագալույցի
Վահան Սերոբյանն իր Արև-քույրիկով, Տաթև-Սամվել հայրիկ-մայրիկով, այս տեսքով, ջա՜ն գառնուկ, ուր էլ գնան-գան, գալները բարի, գարունք են բերում… Տաթև աղջիկս, ընտանյոք հանդերձ հայրական օջախում՝ գերազանց է: Լուսանկարները՝
Օրը՝ առողջապահական առավոտով, արդեն ավանդական բուժական պրոցեդուրաներով, բուժական կարգով, սիրելի շարունակություն ստացավ տնից վաղ ստացված փաթեթով։ Մեջ եմ բերում Արմինեին․ «Աստղիկը քեզ համար ծաղիկ է նկարել։ Ասում է․ կտանեք հայրիկիս,
