Տուն մտա իրիկունը խառը տրամադրությամբ. Խնկո-Ապոր անվան գրադարանում մեր կրթահամալիրի լավ բարեկամ Տիգրան Պասկևիչյանի «Դոն Կիխոտի օրագիրը», «Ձնեմարդու ավետարանը» գրքերի շնորհանդեսին էի մասնակցել. Տիգրանը իրեն հատուկ շնորհքով-բարեխղճությամբ, իր ծննդյան օրվա նվեր էր պատրաստել: Տիգրանը միշտ հետաքրքիր է, միշտ կարևոր գործերով լեցուն, հաստատուն արվածով-ճանաչված… Տեսե՛ք, ի՜նչ բազմամարդ է սրահը, ու գրքերը՝ վաճառքի, խլխլում են մարդիկ… Գրադարանից դուրս եկա քայլելու, միայնակ լինելու պահանջով… Հանկարծամահ եղած Տեր Հուսիկ (Գարուշ) Լազարյանինհրաժեշտ տալը հանրային կարգով չի ավարտվում… Մենք միասին ենք սովորել, Գարուշը՝ բանասիրականում, ես՝ ֆիզիկայի ֆակուլտետում՝ Երևանի պետական համալսարանի… մենք կոմերիտական գործիչներ-ընկերներ էինք, միշտ անբաժան, մարդկայնորեն հարազատ, ուշադիր… Տեր Հուսիկի երեխաները մեր շրջանավարտներն են… Առիթ կլինի դեռևս, կարճ է այսօր և՛ իմ քայլելու ճանապարհը, և՛ օրագրի հնարավորությունը …