Դավիթ Բլեյանը սկսել է յուրացնել կրթահամալիրի «պարունակությունը» («լեգոների տուփ է, հայրիկ, քո դպրոցը», ասաց նա հենց այնպես, երբ լեգոների սիրուն թափանցիկ տուփը լցրեց-հավաքեց, որ տանի) խումբ: Մոր հետ լավ կռվեց, չթողեց՝ ո՛չ լողացնի, ո՛չ լվացնի.
— Ես եմ քո վրա ջղայնանում, ես տղա եմ, դու իմ վրա մի՛ խոսա, դու աղջիկ ես…
Հետո, երբ դռնից դուրս եկավ, աստիճաններից նայեցի, փարատվեցին կասկածները, կորցրեց հույսը՝ հայրիկը չի գալիս… Միշտ, աստիճաններով քառատրոփ (տրո՛փ, տրո՛փ, տրո´փ՝ ձիուկի նման միասին ենք իջել)… Եվ գոռաց… Մինչև հիմա նրա «հայրիկը» իմ ականջներում է:

Սա՝ այսօր առավոտյան, երբ կանխազգում էր մեր բաժանումը։ Իսկ երեկ, երբ ես անկողնային ռեժիմում էի, և Դավիթն ու Արմինեն մնացել էին ինձ խնամելու, լսեք՝ ի՜նչ լիարժեք է զգում Դավիթն իրեն, քաղցր-մեղուշ, մեղր է թափում շուրթերից.
— Իմ սիրուն մամա, քո քիթիկն ու թուշիկը ո՞վ ա առել…
— Մայրիկ, վաղը հայրիկը ո՞ւր է գնալու…
— Բոլորս միասին դպրոց ենք գնալու,- մայրիկն է ասում:
— Իմ դպրոցն իմ պարտեզն է, քո դպրոցն ա, Նազոյի, Սոնուլի, Արմենի դասարանն ա, պապայի գործն ա…

Մայրիկը խնդրում է ուշադիր լինել հայրիկի նկատմամբ:
— Գնա, տես հայրիկը ննջարանում ի՞նչ է անում, Դավիթ:
— Մամա (գոռում է ննջարանից, այնպես, որ ես քնի մեջ լսում եմ), հայրիկի աչքերը փակ են, քնած ա… երևի…
Չգիտեմ` «երևի»-ով Դավիթը ինչ է ուզում ասել, բայց հաստատ է, որ առաջին անգամ է հայրիկին քնած տեսնում:

Դավիթն առիթն օգտագործում է, իր մուլտերն է նայում… Մայրը.
— Դավիթ, ավտոմեքենաներդ հավաքի, արի, ճաշդ կեր, մեր տունն ավտոկայանատեղի ես դարձրել…
— Ничего…
— Դավիթ,- իբր  շատ մտահոգ բարձրաձայնում եմ ես, – ի՞նչ անենք քո այս մուլտերի ընկերների հետ. քեզ մեզնից փախցրել են, մնացել ենք առանց Դավիթ…
— Ես հրեշ եմ դառնում՝ Մաշային, արջին, գայլին, նապաստակին ուտեմ…

Իսկ, վերջում.
— Դավիթ, Արմինե, հայրիկիս լավ նայեք, հա՜, ես ձեզ առողջ եմ վստահել, որ միշտ գործի մեջ լինի, ոտքի վրա, թե չէ, կգամ կտանեմ իմ հայրկին:

Դավթի պատասխանը դժվար չէ կանխատեսել.
— Գիժ ապուշ ա մեր Շուշոն…