Որպեսզի հասկանալի լինի իմ շփոթմունքը, նախ՝ Ձեր ուշադրությունն եմ հրավիրում 2016-2017 ուստարվա 1-ին կիսամյակում կրթահամալիրում իրականացվող ուսումնական պարապմունքների միասնական ժամատախտակի վրա. շեշտում եմ՝ միասնական՝ կրթահամալիրով մեկ։
Այսօր «Սեբաստացիներ» երգչախմբին այցելելուց հետո ես 16.25-ից Բաբաջանյան պողոտայի երկրորդական փողոցում էի, երկարօրյա ուսուցմամբ սովորողներին և ուսուցիչներին էի ճանապարհում կրթահամալիրի տրանսպորտային երթուղիներով։ Փաստորեն, ով երբ ուզում է, որ դպրոցից, որ խմբով դուրս է գալի՞ս, զբաղեցնում երկրորդական փողոցը՝ Սեբաստացի ավտոկայարանը ու սպասում… Երբ ավտոբուսները չեն կարող մեկնել 17.00-ից շուտ, երբ միասնական ժամատախտակով գրված է, մեջ եմ բերում, Երթ դպրոցներից — 16.45 — 17.00։
Այսօր ես նայեցի ժամացույցին. ավտոբուսները շարժվում են 17.02-ից սկսած մինչև 17.05. ու բոլորը նստած երթևեկողներ էին։ Եվ նորմալ է։ Այս դեպքում մնում է պատասխանեք՝ ի՞նչ է պատահել, ո՞ւր եք շտապում, ինչո՞վ է ձեզ ավտոկայանը կես ժամ առաջ ձգում։
Հաշված է, որ Նոր դպրոցից ոտքով, Դպրոց-պարտեզից ոտքով, Գեղարվեստից և Հիմնականից ավտոբուսով մինչև ավտոկայարան 5 րոպեի ճանապարհ է։ Լուսինե Մամիկոնյանը պիտի ներկայացնի տեղափոխման սխեմա-ժամակարգը, սովորողների ցուցակները՝ ըստ ավտոբուսների։ Դպրոցների ղեկավարները ունեն ավելի կարևոր գործ այդ ժամին, քան սովորողներին ճանապարհե՞լը։ Մի՛ ունեցեք։
Բան ունեք ասելու՝ ասեք։