Ինչով է այս կիրակին կարմիր դառնալու` չգիտեմ. թող մնա-լինի պայծառ ապրիլյան կիրակի. բավ է… Որքան էլ ջանացի, ո՛չ Նունե Մովսիսյանը` իր բլոգով, ո՛չ էլ 1-ին am-ը` իր այս տեսանյութով, չհասցրին ինձ եկեղեցական Տոնացույցում Կարմիր կիրակիի խորհուրդը… Փոխարենը անցած շաբաթը` իր հայ-վրացական հանրակրթական կամուրջներով, Կրթական պարտեզում Էկոտուրի նախագծերով, Հոգևոր Հայաստանով, այսպիսի Գեղարվեստով, հայրենագիտությամբ ու հոգևոր երգով հայոց եկեղեցում, կարմիր-կանաչ-գունեղ թելերից գործած նարոտ եղավ:

Միջազգային փորձագետների խումբը Գեղարվեստում:
Լուսանկարները` Մարինե Մկրտչյանի:

Ապրիլյան շնչով շաբաթ անցկացրինք, որին հաջորդող կիրակին չի կարող այլ կերպ, քան անձնական-ընտանեկան-մեկուսի, խաղաղ չլինել… Դավիթ Բլեյանն էլ  այդպիսի տրամադրություն ունի… Իսկ երեկ մեր տանը կայացավ Դավթի երկար սպասված-գովազդած հանդիպումը իր Նիկոլոս եղբայր Մոմցելիձեի հետ… Մինչ ես իմ վրաց գործընկերների` դպրոցների տնօրեններ Գեորգիի ու Իրակլիի հետ օգտագործեցի մեր մի քանի ժամը Արմինեի` վրացական զարմանք շարժած սեղանի շուրջ և՛ կրթական, և՛ քաղաքական փոխանակումներ կատարելու համար, Դավիթը ներկայացրեր իր վրաց ընկերոջը հայկական պլանշետը…

— Մեր խաղում ոչ հաղթող կա, ոչ` պարտվող, պապ, ես ու Նիկոլոն ընկերանում ենք…
Մենամարտն իհարկե կայացավ, հատուկ այդ նպատակով պատրաստված ներքնակի վրա, բայց այստեղ էլ ստացվեց հայ-վրացական «Յարխուշտա»` Ստեփան Թորոյանի խոստացածը…Ֆուտբոլային խաղի ընթացքում Նիկոլոսը վնասել էր ոտքը, և Դավիթ Բլեյանը դա գիտեր…

Հայ-վրացական «Յարխուշտա»: Տեսանյութը` Արմինե Աբրահամյանի:

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=I1SLW9Ek0Bo?rel=0&showinfo=0]
Շնորհակալ եմ իմ եղբայր Առնոլդ Բլեյանին, որ մեզ շատ օգնեց, և ում փոխանցել ենք Բլեյան-Մոմցելիձե ընկերության շարունակականությունը, և Վահրամին Մարտիրոսյան, որ հնարավոր արագությամբ վերականգնեց Արմինեի վնասված ինքնազգացողությունը` Արմինեի փոխադրամիջոց-մեքենան կանգնեցնելով ավելի հուսալի անիվների վրա…

Լուսանկարները` Արմինե Աբրահամյանի:

Արտաշատում` Մարմաշենում, Մրգավանում, հնագույն մայրաքաղաքում, մեզ տպավորիչ-խանդավառ-մարդաշատ ընդունեցին… Ո´չ մի ղեկավարություն, ո´չ մի ձևականություն` հոգևոր երգ ունկնդրելու, սեբաստացիներիս հետ եկեղեցում, եկեղեցու բակում շփվելու, կապեր հաստատելու-շարունակելու եկած ժողովուրդ` իր քահանայով, դպրոցի, մանկարարտեզի ղեկավարներով, ուսուցիչներով, սովորողներով, տարատարիք, եկեղեցասեր բնակիչներով… «Սեբաստացիներ» երգչախմբին, շատ համերգներ-դահլիճներ տեսած մաեստրո Թոփիկյանին ու մենակատար Թամար Մոսինյանին շատերը կնախանձեն… Այսպիսի հուզիչ-կենդանի լսարան…  Այսպիսի միջավայրը, որի, այո՛, ճարտարապետն եմ ու մշակողը խոնարհ, իմ վայելքն է, իմ վարձքը: Ես լիցքավորվում եմ… ահա ինչու` չեմ հոգնում ֆիզիկապես, տալիս-առնում եմ, կազդուրվում եմ… Այնքա˜ն, որ այս շրջագայությունից, տպավորախեղդ-դինամիկ օրից հետո նստում եմ Մեդիայից իմ հեծանիվն ու… նախ` գյուղացիական տնտեսություն, հետո Մայր դպրոց, Ծովակալ Իսակով… հաջորդ շաբաթվա հեծանվային պլեներների երթուղիներով (դրանց մասին` իմ երկուշաբթի օրվա գրում), մինչև Վերնիսաժ-Խանջյան-տուն. հազիվ էլ հասցրի վրաց ընկներներին դիմավորել ու իրիկունին…

«Հոգևոր Հայաստան»Արտաշատում:
Լուսանկարները` Մարինե Մկրտչյանի:

Կարմի՞ր կիրակիի ընթերցարան

#645

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Նոր համակեցության Սիսիան․․․

Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունների Միություն պետության՝ ներքին-բաց սահմաններով, ԽՍՀՄ միասնական օրենքներով համակեցության շրջանում, ՀԽՍՀ Կապանի, Մեղրիի, Գորիսի, Սիսիանի շրջաններում բնական համակեցությունը բերել էր հայերով-ադրբեջանցիներով բնակավայրերի, բնակավայրերի՝ հայկական, ադրբեջանական թաղամասերի առաջացմանը․․․

Վլադի դրախտ՝ Վլադիկովկասով, Վլադիվոստոկով, Պրահայով, Թիֆլիսով…

Եկեք, ես իմ 700-րդ գրում տված խոստումն անմիջապես՝ 701-րդ գրում սկսեմ կատարել: Բանգլադեշյան պլեների 2012-ի մեկնարկին ես թվարկել եմ  կրթահամալիրի յոթ խորհուրդ, յոթ հրաշալիք, յոթ հոմանիշ։ 2016-ի հունիսի 14-ի իմ գրում խորհուրդներում

Դադարները մեր ճամփորդության ամենախոսո՞ւնն էին…

Դավիթ Բլեյանի մահճակալը մեծ-բարձր-թանկարժեք ներքնարկ ունի, որ հատուկ ընտրվեց ամիսներ առաջ… Վստա՞հ ենք, որքան թանկ, այնքան առողջարար-որակյալ: Տեսնենք: Մտածում էինք՝ իր սենյակի-անկյան հետ մահճակալն էլ կհավաքվի… Ձգձգվում է: Հինգ տարեկանին,