Եվ քանի որ ինձ արդեն լսել եք Չարենցի հուշարձանի մոտ, տասնյակ ու տասնյակ սեբաստացիների հետ. ով չի լսել, թող կարդա «Առավոտ»-ում, լսի «Շանթ»-ի կիրակնօրյա թողարկումը կամ էլ կարդա իմ վաղվա գիրը….

Եվ քանի որ անցնող շաբաթը հագեցած էր. ամեն մեկը կարդալու արժանի, բաց թողած քանի˜ նյութ կուտակած կլինի: Եվ մի այդպիսի շաբաթ էլ առջևում է…

Եվ քանի որ Դավիթն ինձ բռնել է ու բաց չի թողնի. Չարենցից պրծում կա, Դավիթից չէ…

Այսպիսի կիրակիին ուրիշ խոսքեր ավելացնելն անպատեհ է ու անտեղի… Ես բավարարվում եմ իմ մեդիագրով-մեդիազրույցով, որ ունեցել եմ շաբաթներ առաջ (այդ մասին պատմել եմ), asekose.am-ում. ամբողջը` չգիտեմ, բայց առաձին կտորներ ոչ միայն իմ մասին են, կարող են հետաքրքիր լինել շատերին:

Մենք էլ Դավթի հետ զբոսնենք-թափառենք Չարենցի քաղաքում:

Լուսանկարները` Գագիկ Շամշյանի:

#611

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

«Պամպերս» նախագծով մինչև «կրկես» նախագիծ… Օր-գիր է…

Դավիթ Բլեյանը իրիկունը ուշ ինձ միացավ, ու տան երկու տղամարդով ելանք գնացինք Աստղիկի համար տակդիր գնելու։ Ես վրիպել էի, տուն մտա հոգեհանգստից՝ տակդիրը մոռացած… Երեք ու չորս համարների արանքում տակդիր

Խոհք ու խոսք…

Գիշերային ուղիղ եթեր՝ խոտանով-ուշացումով… Թարս ձեռով էի տեսանկարել իմ ու Աստղիկի զրույցը… Արմինե Թոփչյանը կպավ ուղղելու գործին՝ չկարաց, Լիլիթ Ազիզխանյանը չկարաց, Անի Սարգսյանն էլ չկարաց… Վերջը Նվարդը վերցրեց, ու եղավ, ահա,

Հայրենիքով՝ հեծանվով, հետիոտն, օրագրով…

Իմ օրագրի 18-րդ գիրը կարդա, եթե անգամ չես կարդացել նախորդ 17 գրերից ոչ մեկը։ Մոնակոյի իմ ընկերն է արձագանքել, Թբիլիսիում հետաքրքրություն է առաջացրել հայ-վրացական հանրակրթական կամուրջներին իմ անդրադարձը, մեկ էլ