«Մոմցելիձե-Բլեյան ընտանեկան Ամանոր» ուսումնական նախագծով, հունվարի 1-ին մենք շարունակեցինք մեր թափառումները տոնական Թբիլիսիում: Դավիթը ճոպանուղու բարձունքից տեսավ Կասպից ծով թափվող Քուռ գետը… Սա այն գետն է, որ ներառել է Դավթի ամենօրյա ճանապարհի ընկեր Հրազդանը, Դավթի 2016-ի հայրենագիտական բարձունք՝ Արաքսը… Հետո մենք եղանք Սուրբ Գևորգ վերանորոգված եկեղեցում, անակնկալ հանդիպում ունեցանք վանաձորցի հարգելի տիկնանց մի խմբի հետ, որը առաջնորդում էր մեր Արամազդ Ղալամքարյանի մայրիկը: Թբիլիսին լեցուն է ամեն կարգի հայերով…ես՝ ինչպես բանգլադեշում, Դավիթ Բլեյանն էլ՝ ինչպես տանը… այս անգամ իր վրաց եղբայր՝ Նիկոլոս Մոմցելիձեի հետ: Տեսանյութը, որ սիրով ձեզ համար նկարել, մոնտաժել է վրացերենը վերջնականապես չմոռացած Արմինե մայրիկը, ներկայացնում եմ առանց մեկնաբանության: Դիտեք տեսանյութը, իսկ ես շտապում եմ խաշի:

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=uyvKKHs4UP0?rel=0&controls=0&showinfo=0]

#543

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Քեզ չեմ տեսնում, բայց գիտեմ, որ այստեղ ես․..

Այս անծանոթ-օտար-սիրելի քաղաքում․․․ Վերնագիր-սկիզբն այս Լիլիթ Բլեյանի հայտնի երգից է։ Ինչքա՜ն շատ ու լավ աղջիկներ ունեմ․ Լիլիթին, Տաթևին, Շուշանին կարոտել եմ։ Շուշոն, հրես գա, բոլորիս հավաքի, դառնա ծնունդ-նոր տարի․․․ սկիզբ։

Երկրի տերը՝ երկիրը գործող, երկրագործ…

Դավիթը որոշել է՝ ինձ նման անցկացնի-ապրի գիշերը, քնի-արթնանա, գրի-կարդա… — Ինչո՞ւ պիտի հայրիկը չքնի, ես քնեմ… Առաջին անգամ չէ, որ ասում է, բայց այս անգամ մեկ էլ գիշերը՝ մեկին մոտ,

Սովորեցնենք կյանքին վերաբերվել որպես էքսպերիմենտի

— Ա՜խ, էս ի՜նչ համով է, մարդիկ,- Լիլիթ Ազիզխանյանի նվիրած տուփից վերջին կոնֆետն ուտելով՝ բացականչում է Դավիթ Բլեյանը… – Հեռուստացույցով մուլտ նայեմ, չի բարկանա հայրիկը, համակարգչով նայեմ՝ կբարկանա՞…,- հարցնում է