Բանգլադեշյան բաց լողափը, նրա լողավազանը մշակույթ է, նոր գործիք սեբաստացիներիս կյանքում՝ մեր մանկավարժության խորհրդանիշներից ամենաարևոտը, մարդկայինը, մանկականը, ամենամատչելին երեխայի համար՝ սկսած 2 տարեկանից… Երեկ ես անցա կրթահամալիրի բոլոր 5 հաստատությունների 12 լողավազաններով, հաշվեցի մեկիկ-մեկիկ՝ Դպրոց-պարտեզի բաց փոքր լողավազանը, Դպրոց-պարտեզի բաց մեծ լողավազանը… Ծածկած մեծ լողավազանը, որ գտնվում է Դպրոց-պարտեզում… Գեղարվեստի դպրոցի մեծերի լողավազանը, փոքրերի բաց, փոքր լողավազանը, բաց մեծ լողավազանը, Նոր դպրոցի բաց մեծ լողավազանը, փոքր լողավազանը, Հիմնականի բաց մեծ ու փոքր լողավազանները, Արհեստագործական-Քոլեջի բաց փոքր լողավազանը և բաց մեծ լողավազանը… Չեղա՞վ 12, եղա՛վ:
Երեկ մեր Մանիկ Պողոսյանի ավագ որդու՝ Կարենի հետ, ով 12 տարի առաջ ավարտել է այս՝ Գեղարվեստի միջնակարգ հանրակրթական դպրոցը, անցանք Գեղարվեստով… Կարենը, ով սիրով-քաղցր էր հիշում իր դպրոցը, իր տնօրեն Լալա Մնեյանին, իր ուսուցիչ Կարեն Մկրտչյանին, Կարինե Աղամյանին…, ամեն ինչ, զարմացած-հիացած էր նոր Գեղարվեստով՝ ավագով ու կրտսերով… Գեղարվեստի տանիքից բացվող տեսարանն ամենախոսունն էր՝ խորհրդանիշը մեր… Բաց, մեծերի լողավազանում ավագ ճամբարականները՝ 8-12-րդ դասարանցիները, լողում էին… ապրում… Արման Գրիգորյանը ճամբարականներով լեցուն դահլիճում ներկայացնում էր Արշիլ Գորկուն, նշանավոր ժամանակակից ֆրանսիացի նկարիչների տեխնիկաներ… Արմանին միշտ հետաքրքիր է լսելը՝ իր ունեցածից-ամբարածից է բաժանում… Մեծ մանկավարժ-արվեստագետ է, պահի, որ ի՞նչ… Ամառային դպրոցը, բոլոր տարիքի սեբաստացիներ, պոզով-պոչով հո չի՞ լինում… Այսպես է լինում… Ամառային դպրոցը գործում է… Իսկ ամառը, գիտեք, ամառ է՝ իր հունիս, հուլիս, օգոստոս ամիսներով:
Նախակրթարանը մեր՝ սեբաստացիների, Հիմնական դպրոցում, Դպրոց-պարտեզում, Նոր դպրոցում, Գեղարվեստում, Քոլեջում, մշակույթ է ու որպես այդպիսին՝ մանկավարժական արժեք… ինչպես երգի տոնը Մարմարյա սրահում, որ հունիսի 2-ին՝ ժամը 11.00, ներկայացրին մեր կրտսեր դպրոցների 1-3-րդ դասարանցիները՝ իրենց ղեկավարներով, բոլոր կարգի ուսուցիչներով… Շշմելու բան է. Կոմիտասի այս տասը երգերի ինքնիրան այսպիսի կատարումը. ես դա անվանում եմ «խաղում ենք կոմիտաս» (այո՛, փոքրատառ), որպես հայոց մանուկների նոր գործիք, որ աշխարհի ժողովուրդներին ներկայացնում է կրթահամալիրը… Ես չիմացած բաներից չեմ խոսում, միայն հաստատ, իմ ունեցածից… Օրագիրս դրա համար է նաև՝ իմ ունեցածը փոխանցելու, ինչպես ամառային դպրոցը՝ Արման Գրիգորյանի համար…
Զուգահեռները օրվա իմ գրի պատահական չեն… Պիտի մշակվեն ամեն Աստծու ճամբարային, ուսումնական ամառվա օր… որ ջուրը միշտ զուլալ լինի, լողափի ամեն անկյունը, ինչպես պարտեզում, հետաքրքիր, խնամված, անվտանգ, հիգիենիկ, մատչելի՝ ինքնուրույն մեծանալու համար… Հայաթը, ինչպես լողափը, հոգս չէ… Ի՞նչ հոգս, երբ այնտեղ ապրում են, ծնվում են ու իրար հետ շարունակում ապրել և՛ Անահիտ հարսիկ դարձողը, և՛ Մովսեսը՝ իր Բուչո շան ու թթենու հետ…