Մեդիա կենտրոնում թողնելով աշխատասեր-անդադրում Գևորգ Հակոբյանին ու Սուսան Մարկոսյանին՝ ես հեծյալ վարգեցի ժամը 19.23: Ուղիղ մեկ ժամ տևեց իմ վերադարձը կրթական կենտրոնից աշխարհագրական կենտրոն. ես ճանաչեցի իմ ամենօրյա ճանապարհը՝ իր բազում թակարդներով… Ընտրեցի ճանապարհից ձախ արտերի-այգիների ուղղությունն ու ընկա մոծակների ձեռքը… Հիշեցի Թումանյան Հովհաննեսի բողոքը՝ ոնց են փչացնում իրենց չնչին գոյությամբ այս մանրագույն էակները… Не бывать! Ես վճռական փոխեցի ուղին ավտոկայանի մոտ… Իմ ճանապարհն է… Դժվարը հանդերձանքն է… Ես պիտի ունենամ երկու հանդերձապահարան, կամ Թոփչյան Արմինեն շուտ ոտի կանգնի, գա, տեսնենք՝ հնարավո՞ր է հեծյալի-տնօրենի-նշանավոր Աշոտ Բլեյանի մի արդուզարդ գտնել… Խնդիր է, կլուծենք… Ես այլևս հեծյալ եմ…