Էհե՜յ, Ձմեռ պապ, հավեսդ թող մեզ, նոր գնա…

Հավեսի՞ մանկավարժություն, այո, ու մեր ջանքերն էլ-գործն էլ, բառեր եմ փնտրում բառարանից հայոց, հավեսի գցելն է, հավեսի բերելը… էս անհավես խալխին, ինքներս մեզ անընդհատ հավեսի մեջ պահելը, մեր մարդուն, որ

Չփոխանցվող ամոթի, կա ու չկայի, խայտառակության մասին է իմ գիրը

— Էդ ի՞նչ ես անում, չես ամաչո՞ւմ,- ասում եմ,- մի՛ արա: — Ամո՛թ քեզ, Դավի՛թ,- ասում է մայրիկը… — Ամոթ քե՛զ… ,- նեղսրտած հակադարձում է Դավիթը… — Ի՞նչ է ամոթը,

Կտակարան ըստ Սարոյանի

Այսպիսին է մեր հերոսը. երեկ պարտեզում քնել է մինչև ժամը 18.00՝ անդրդվելի… Չեն կարողացել հինգ-վեց մեծերով քնից հանել… Հիմա էլ՝ առտու ութին, քնած է… Ուզում ես՝ հեծանվով վրայով անցի, Բախի՝