… Միասին, կեցցենք։ Ողջույն…

Ճամփորդներ եք, մի պատմություն տամ, թող մնա ձեզ հետ, երկար ճանապարհ եք գնում, կկարդաք։

1990-ականներն էին, ես էլ՝ Երևանի թ. 183 դպրոցն էլ, որ ժողովուրդը հասցրել էր կոչել Բլեյանի դպրոց՝ Բլեյան…

Անցնում էի Բ-4 թաղամասով, շքամուտքերի դիմաց մարդիկ էին, ինձ բարևում էին՝ ընդգծելով ազգանունս.
— Բարև, Բլեյան։

Մեկ էլ մի երեխա ինձ նույնականացրեց.
— Բարև, Բլեյանի դպրոցի տնօրեն Բլեյան։

Անցան տարիներ… Թիվ 183-ը արդեն 35 տարի «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիր է, բլեյան դպրոցը արդեն կրթահամալիրում իրականացվող հեղինակային մանկավարժության անունն է (գրվում է փոքրատառ՝ բլեյան դպրոց), ես էլ՝ կրթահամալիրի հիմնադիր տնօրենը, հաջորդ տարի, ուշադիր, պինդ բռնեք իրար ձեռքեր, դառնում եմ յոթանասուն տարեկան։

Այս դահլիճում գտնվողների մեջ քիչ չեն մեր շրջանավարտներն ու նրանց երեխաները…. Հաջորդ ուրբաթ այս սրահում նույն չափով ժողովուրդ է լինելու այլ կազմով. Կենտրոնում՝ կրթահամալիրի քոլեջի 2023-2024 ուստարվա շրջանավարտները։

Դուք՝ որպես սերունդը բլեյան դպրոցի, կրում եք ձեր մեջ հաջորդ սերունդը։ Բարով գնաք ու վերադառնաք միշտ, ստեղծեք բլեյան կրթական ցանցը ու շեն պահեք բլեյան դպրոցը։

Վերադառնաք, որ Հայաստանը դառնա-դարձնեք նախընտրելի մշտական բնակավայր, ծննդավայր, որը միշտ կկանչի, կլինի ձեր բիզնես մասնաճյուղը։

Մեր մարմարյա սրահն այս բազում անգամ, ամեն Աստծո օր մեր մանկավարժությամբ օրհնվում է. նույնպես եկեղեցի է։

Ու մենք՝ հավատավորները բլեյան դպրոցի, ճամփից առաջ միասին աղոթենք.

Ես իմ անուշ Հայաստանի….

2023թ. ուղերձը

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Տարեմուտի խոստովանություն եղավ…

Եղա՞վ. հարցնում եմ… Իսկ Դավիթ Բլեյանը մայրիկի ծիծիկները մեկ ամսական դարձող Աստղիկ քույրիկին առանց պայքարի զիջողը չէ… Պահը-առիթը բաց չի թողնում… մղվում է… Մենք էլ, դե, իբր սաստում ենք՝ Դավի՛թ, կամ՝

Հե՜յ, ջա՜ն․․․ հեքիաթ Բանգլադեշում․․․ իմ օրագիրը

Շարունակե՞մ  Հանրային առաջինի եթերում լսել-դիտել Բադեն-Բադենի փառատոնային դահլիճում ներկայացված՝ Ջուզեպպե Վերդիի «Տրավիատա»-ն. բեմադրությունը, ձայները, գույները, շարժումները այնքա՜ն ազդեցիկ են, որ գամել են ինձ էկրանին առտու հինգից․․․ վեցն անց է արդեն…

Ցասումի բերած տիղմից մաքրվելու արվեստը…

Ես նորից Թումանյան եմ կարդում. հենց հիմա իմ դարակից վերցրի հատորյակը՝ մակագրությամբ իմ, որ նվիրել եմ Արմինե Աբրահամյանին, ու թերթում եմ՝ ետ ու առաջ, թերթում եմ, զրուցում… Կարոտել եմ… «Մեռնել-քնել».