Շուտասելուկներ 304 պալատից։ 

Քանի՜ տարի սեբաստացի հյուսիս—գեղարվեստի սովորողները, մինչև 5-րդ դասարան, մեծով—պստիկով ֆուտբոլախաղի տարածք են ման գալիս։ Գոնե մի՜ քանի ափաչափ։ Չեն գտնում։ Է՛լ քաղաքապետ, է՛լ հարևաններ, է՛լ հայ—հայ կռիվ—ղալմաղալ, թշնամություն, ոստիկանություն․․․ Մեկ—երկու սերունդ էլ էս ընթացքում մեծացավ, իջավ մայր դպրոցի դաշտեր, ինչպես Արևիկի տղա, Մարիետի թոռ Լևոնը՝ իր ընկերների հետ։ 

Իմ ուղիղ եթերում այսօր Դդմաշենում, նրա կանաչ դաշտերում պայթող ուրախությունն է։ 

Ապրիլն այսպիսին է։ Հանդիպել են անսահման կանաչ աշխարհում ֆուտբոլ, տղա ու աղջիկ, ճիչ—ուրախություն, ընկերություն։ Գնում ենք գարնանային առաջին խաղերի Գագարին պրոյեկտով՝ հայրենագիտություն ֆուտբոլի հաճույքով: 

#2045