Այսօր՝ մարտի 4-ին, իմ ավագ եղբոր՝ Էդվարդ Բլեյանի ծննդյան օրն է. իմ երախտահիշատակ, միշտ պայծառ հայր-եղբայրը դարձավ 79 տարեկան, որից 9-ը տարին երկնքում հսկում է ինձ, իր երեք տղաների ընտանիքներին, բոլոր Բլեյաններիս… Յուրաքանչյուրս իրենն ենք եղել, ու նա իր ողջ կյանքում հոգացել է մեր կարիքները բազմազան… Մի բան հաստատ է՝ իմ կյանքը, ընթացքը, մանկության-պատանեկության-երիտասարդության կենցաղն այլ կլիներ առանց իմ ավագ եղբոր: Շնորհակալ եմ, եղբայր: Իմ թաղի ընկերները տարիներ շարունակ վստահ են եղել, որ ավագ եղբայրս հայրս է, իսկ Շամխալ հայրս՝ պապս: «Բլե, պապադ եկավ, վազի դարպասի դուռը բաց», ֆուտբոլ խաղալիս կանչում էր առաջինը, ով տեսնում էր անձնական մեքենայով թաղ մտնող եղբորս… Հիմա էլ, երբ Դավթի հետ զբոսնելիս, ինձ ճանաչելով կամ Դավթին, հիշեցնում են պապ ու թոռան ընկերության, նշանակության, կարևորության մասին, ես ժպտում եմ ավագ եղբորս պես…