Հոգնած հասարակությունից պահանջում են նոր զոհողություններ: «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում նման տեսակետ հայտնեց «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրի տնօրեն Աշոտ Բլեյանը։

«Ապրիլյան պատերազմը սոդոմ-գոմոր էր,  դա հաղթանակ չէր: Ադրբեջանը շփոթը հաղթահարեց, բայց մենք․․․ հիմա էլ մի նոր դոզա կավելացնեն, հասարակությանը դա՞ է պետք: Մենք չհայտարարված պատերազմի մեջ ենք: Ադրբեջանի հետ պետք է հարգանքով խոսել: Այս 20 տարիների ընթացքում պետք է ասեինք մեր հարևաններին ինչ ենք տեսնում: Անեծքը, սոսկ մերկ ցանկությունները նկատի չունեմ, մենք պետք է լուրջ վերաբերվենք հարևան պետություններին:Ամեն րոպե պատերազմի վտանգը առաջանալու է»,-նշեց Բլեյանը:

Նրա կարծիքով՝ մեր հասարակությունը սեփական կենսափորձի ամենամեծ ձեռքբերումն ունեցել է 1990-ից 92 թվականին, իսկ հիմա մեր հասարակությունը հոգնած է և նրանից պահանջում են նոր զոհողություններ:

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=8VgRJd_mYRM?rel=0]

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Գերբնական ուժով ազդել՝ փշաքաղվելու աստիճան

Միˊ կասկածեք Վահան Տերյանի ազդեցության այսպիսի ուժին, դա ես չեմ ասում՝ ըստ Տերյանի ծոռ Գևորգ Էմին Տերյանի` «ամենատերյանասեր տիարը». կարդացե՛ք «Կարդում ենք Տերյան» ստուգատեսի մասնակիցներից Մարգարիտ Մանվելյանի այս հրապարակումը կամ լսե՛ք

Գրողի՝ գրականությամբ զբաղվելու իրավունքի ժամանակը

2014թ. նոյեմբերի 11,12, 13-ի օրագրից Վանոյին ճանաչում եմ 1983 թ.-ից, երբ լույս տեսավ պատմվածքների «Կիրակի» ժողովածուն: Ես՝ հայագիտական թեքումով դասարանների ղեկավար, դպրոցի փոխտնօրեն, ակտիվ շփվում-հանդիպում էի ժամանակի գրողների, նկարիչների, երաժիշտների,

Իմ հիշողությունների ալբոմը

«Գրապտույտի» հիմնադիր 9-րդ դասարանցի Գոհար Հովհաննիսյանն այն համարում է հաջողված նախագիծ։ Ես էլ… և «Գրապտույտի» պես, իմ օրագիրն էլ՝ իր 540 գրերի ամբողջությամբ։ Երեք դիտարկում ունեմ, որ այս գրով ասվող