Սկսենք մեր ընդհատված գործը, նորեն սկսենք

Կատյան, ահա ինքն իր երիտասարդ կենսագրությամբ, ով երկու տարի առաջ սկսելու էր կրթահամալիրում գեղարվեստի՝ պարի-վոկալի-երաժշտության-թատրոնի-խաղի շարժման մեջ ներառման իր հեղինակային գործը, հետո. «անխելքություն արի»,- իր խոստովանությամբ, հայտնվեց Շվեյցարիայի Բազելում, ինձ

Հեծանվով, քայլքով, բարձունքին՝ մշտական ֆիզիկական շարժման ու մտավոր ճիգի մեջ…

— Պա՛պ, բա շունիկները ո՞նց են աչքերը փակ ծնվում-ապրում… Իրենց մայրիկի ծիծիկները գտնում… Պա՛պ, քանի՞ օր են այդպես անտես մնալու… Դավիթն արթնացավ այդպես՝ Ռոքսիի քոթոթների պես, աչքերը՝ փակ, միտքը՝ արթուն…

Գիրն իմ կպչուն՝ այս սարդոստայնի պես․․․

Իմ շատախոսությունը ես չեմ հավանում․ հետո մնում է իմ ականջներում, մինչև ջնջվում է․․․ անախորժ կյանքի ժամեր եմ ունենում ականջներումս մնացած աղմուկի հետ․․․ Դավիթ Բլեյանը երեկ, Ռոզալիա ավագ ազնվական հարսիս ճանապարհման