Սրբազան վայրկյան՝ բռնկումով ու մահով… կանչող կարապներով…

Ինչպիսի՜ օր, որի ավարտին, երբ ուշացած (ի ուշացա՞ծ) գիրդ ես թողարկում (ի հատուկ), ականջս՝ Մարիետին Սիմոնյան, որ ինձ ու մայրենիով անբաժան գուգընկերուհի Սուսանին Մարկոսյան բաց չի թողնում, քիչ է, Չարենց

Մեր Ուսուցիչը կանչեր իր եկեղեցին, դպրատունն իր, որպես Անլռելի զանգակատուն

Բանգլադեշից՝ հենց կրթահամալիրի Մայր դպրոցից կամ Սուրբ Երրորդության եկեղեցուց Շերամի փողոցով, Չորրորդ գյուղով, ղռերով, Սասունիկի ճամփով, Քասախի կիրճով որ վեր կենաս ու քայլես Օշական՝ Սուրբ Մեսրոպ Մաշտոց եկեղեցի, ուր հանգչում

Ամեն ինչ լավ է, երբ…

Ասել են՝ ամեն ինչ լավ է, երբ լավ էլ վերջանում է։ Ես ուրիշ շարունակություն առաջարկեմ՝ երբ լավ էլ շարունակվում է… Ու շարունակեմ՝ առաջիկա օրերի համար այս խորագրով։ Ի՜նչ լավ է,