Շաբաթն անցավ վռազ, ինչպես ամիսը, ուսումնական տարին է խելահեղ ընթացքով իր, ու կիրակի է, ճամփով դեպի Թիֆլիս։ Վաղուց չեմ եղել։ Դու չես ընտրում ձևը, ժամկետը․ աշխատանք է ու գործուղում, որքան էլ ես նախագծային խմբից, մեր-իմ ձևավորածն է, գոհ եմ։ Նեղանալ չկա․ աշխատանքում չեն նեղանում։ Բան ունենք ասելու, ասում ենք, գալիս համաձայնության՝ ամենքս մեր տեղում, միշտ օգտակար մեկմեկու։ Ինչպես, տեսեք, Արմինե Թոփչյանը, շատ էր ուզում, է՜, հանգամանքներ, նահանջեց, բայց որքա՜ն օգտակար աշխատեց նախագծի համար, երեկ Կենտրոնում մեր այս ուրախությունը նախաթիֆլիսյան, եթերում չէր լինի, առանց Թոփչիկի, ինչպես նաև հեղինակային մանկավարժության Կլոր սեղանի այս էջը․ ի՜նչ մանկավարժություն է, որքա՜ն շնորհ, նվիրում։ Արմինեն՝ Երևանում, Հռիփսիմեն ու խումբը՝ Թիֆլիսում, խոստացել են մեր ողջ գործուղումը Թիֆլիսում առցանց-օպերատիվ ներկայացնել ձեզ-մեզ, որտեղ էլ որ լինեք։ Ուսումնական տարին, խոստացել եմ, աննախադեպ է լինելու հայ-վրացական հանրակրթական կամուրջների 10-րդ տարում։ Պատրաստ եղեք։

Նախագծային խումբը ճանապարհին է:
Լուսանկարները` Տաթև Աթոյանի:

Օլյա Մանդալյանի ու իր ընտրյալի վճռականությունը միասին, օր առաջ սկսել իրենց ինքնուրույն, միասնական կյանքը, ամենահիշարժանն է ինձ համար 2017-2018 ուսուսումնական տարում։ Երջանիկ սանուհի ունեմ։

Աղստևի հովտով ենք անցնելու և Դեբեդի հովտով վերադառնալու․․․ նոյեմբերին, որպես նվեր ինձ․․․ անշտապ։ Նայելու, ճշտելու, հայտնաբերելու որքա՜ն հնարավորություններ կունենամ։ Ոգևորողը սա է։ Մնացածը՝ աշխատանք է՝ Թիֆլիսում, թե Երևանում։

Կուզենամ մեկ շաբաթ ապրել Թիֆլիսում, որպես անծանոթ, ինքս ինձ համար, ու դա անձնային մի նախագիծ է՝ տարիներ փայփայած։ Նախագծային խումբը մեր երաժշտական-խաղային է, ու մենք թիֆլիսյան մեր լաբորատորիայում մեր մշակումներով ճամփորդական, օրեր հետո կներխուժենք Սեբաստացու օրեր․ Տոնին նոր գույն չէ, երանգը մեր կբերենք։ Եվ եթերը ամենօրյա՝ տնօրենի բլոգից իմ, կլինի սպասված-ոչ սովորական․․․

Իսկ նուտելան, հալած կինդեր ձվիկն է, չգիտեի։ Դավիթը Բլեյան հանկարծ իրիկունը ուշ անցավ նուտելայի ամանին․․․
Երեկ առավոտ, երբ Արմինեն ու Դավիթը քնած էին մեր անկողնում, ես սկսեցի պատուհաններից դուրս՝ արևելք-հարավ-արևմուտք, նկարել շրջակա աշխարհը մեր բնակարանի։ Ինչպիսի՞ն է այն նոյեմբերին։ Խելացի առաջադրանք ինձ թվաց, որպես ընտանեկան նախագիծ։ Շնորհակալ եմ Լուսինե Փաշայանին հուշումի համար։

Լուսաբացը` կրթահամալիրի տնօրենի օբյեկտիվից…

#1200

 

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Իմ խոստացած, անխուսափելի, 99 օր սպասված 100-րդ գիրը օրվա

Բարի առավոտ: Ես այսօր գրում եմ լույսով. այդպես ուզեցի: Կիրակի, անձրև… Երաշտն այս` ամբողջ ամառ-սեպտեմբեր ձգված, քանի՜ բույսի ու ծառի կյանք տարավ: Երևանում անձրևը երբեք անտեղի-ավել չի լինում: Ահա ինչու՝

Գովք խաղողի, գինու և գեղեցիկ դպրության

Սոնա Փափազյան-Զառա Առաքելյան դուետը խոստանում է, չէ, սկսում է Դպրոց-պարտեզում, չէ, կրթահամալիրում ինքնուրույն գործունեությունը՝ որպես կառավարում… Տաթև Բլեյանը երեկ ստացավ «մանկավարժությամբ կրթահամալիրում ազատ գործելու հնարավորություն». իր ձևակերպումն է: Ու ձեր

Վերջին մոհիկանը դու ես, ես միակ հեծանվորդն եմ իմ ճամփին

Գազարի, կաղամբի, բազուկի նկատմամբ իմ թուլությունը հայտնի է. հում, մաքրած, տռուզ-ամբողջական կամ խոշոր կտրտած, մատչելի առօրյայում՝ որպես կերպարներ մեր միջավայրում… Հյուսիսի մեր աղջիկները երեկ այդպիսի մի սեղան-ցուցադրություն, «համեցեք-համտես արեք» էին