Տպավորություն է, թե ՔՊ-ական իշխանությունը որոշել է ամեն հնարավոր բան անել, հասարակությանը զայրացնելու և ոտքի հանելու համար: Բացի այն, որ այս իշխանությունները ձախողել են արտաքին քաղաքականությունը և անվտանգ Հայաստանը դարձրել սողացող պատերազմի գոտի, պարզվում է անգամ ամենատարրական հարցերը լուծել անկարող են:
Իշխող թիմը ոչ մի կերպ չի կարողանում լուծել մայրաքաղաքի խցանումների հարցը:

Էլ կարմիր գծերի գները բարձրացրին, եւ գազելներն արգելեցին ու ավտոբուսներ բերեցին, երթեւեկության կանոններն են շարունակ փոխում: Երեկ էլ տեղեկացանք, որ Երևանի քաղաքապետ Տիգրան Ավինյանը գտել է Երևանը խցանումներից ազատելու տարբերակը. դպրոցներում դասերը սկսելու են ոչ թե 8:30 կամ 9:00-ին, այլ 8:15:

«Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրի հիմնադիր, այժմ հոգաբարձուների խորհրդի նախագահ Աշոտ Բլեյանից հետաքրքրվեցինք` ինչպե՞ս է վերաբերվում դպրոցներում դասապրոցեսն այդքան վաղ սկսելու որոշմանը: Նա ասաց. «Հիմնավորման հիմքում դրվում է օբյեկտիվ մի բան, որը բոլորիս կյանքն է: Խոսքը անտանելի դարձող Երևանն է, իր երթևեկությամբ: Խոսքը ոչ թե Հանրապետության մասին է, այլ Երևանի:

Փաստացի Երևանի քաղաքապետը չի կարողանում այս խցանումների դեմն առնել, այլևս չենք տեսնում լուծում, սակայն մի բան է տեսանելի, որ գնալով ավտոմեքենաների թիվն ավելանում է և դեռ ավելանալու է և Երևանն օր օրի դառնում է ավելի անտանելի` ապրելու համար: Քաղաքային իշխանությունը` քաղաքապետը պետք է կարողանա լուծումներ գտնել:

Բայց այդ լուծումը չի կարող հակամանկավարժական լինել, չի կարող հոգեբանորեն լինել ոչ հիմնավորված: Մեկ-երկու հարգելի փորձագետի լսեցի, չեմ կարող նրանց տեսակետը չկիսել: Այդ մասին պետք է նաև խոսեն բժիշկներ, հոգեբաններ: Մեզանում միշտ այդ քննարկումները լինում են հետո, չես հասկանում թե ինչու` փոխանակ սկզբում քննարկեն, քննարկում են այն ժամանակ, երբ որոշումը ընդունվում է:

Ինչ վերաբերում է խցանումների պատճառով դասաժամերը փոխելուն, ապա այդ խցանումները հո մեկ օրում չեն ավելացել և չի կարելի հարցին տալ նման լուծումներ: Պետք է անպայման հանրային լսումներ կազմակերպել, լսել ծնողներին, ի վերջո, երեխան հենց ինքը չպետք է ընդվզի այդ ամենին, երեխան իր տրամադրությամբ կարող է ընդվզել: Պետք է անպայման լսել բոլոր կողմերին, բայց շատ կարևոր է, որ խոսակցությունը գնա մասնագետների հետ:

Նման որոշումներ կայացնելիս պետք է լինի 100 գործողություն, այլ ոչ թե մեկ: Եթե քաղաքում խցանումներ են, դա չի նշանակում, որ պատճառը դպրոցականներն են: Երեխաների ճնշող մեծամասնությունը հաճախում է իր տանը մոտ գտնվող դպրոց: Ենթադրվում է, որ երեխաները դպրոց գնում են ոտքով: Նախ այս հարցերը պետք է ուսումնասիրել: Պետք է հասկանալ, քանի հարյուր հազար երեխա է հաճախում դպրոց և նրանցից քանի՞սն են դպրոց գնում ոտքով, քանիսը ավտոմեքենայով»:

Իսկ ժամային փոփոխությունն ազդելո՞ւ է «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրի վրա, ժամը քանիսի՞ն են դասերը մեկնարկելու իրենց մոտ. «Քաղաքապետի որոշումը ենթադրաբար վերաբերում է միայն քաղաքին ենթակա դպրոցներին: Դրանք հիմնական դպրոցներն են, մեր կրթահամալիրը գտնվում է Հարավ-արևմտյան թաղամասում, մեր աշակերտների մեծ մասը, մոտ 80 տոկոսը երթևեկում են: Մենք դասերը չենք կարող սկսել ժամը 9-ից շուտ, իսկ եթե սկսեն պարտադրել, դա կդառնա գաղութային խոսակցություն:

Մենք չենք կարող աշխատել այդ ձևով: 30 տարի աշխատել ենք այսպես: Ծնողները կամավոր որոշել են, որ իրենց երեխան այլ թաղամասից գա մեզ մոտ, դա իրենց կամավոր ընտրությունն է, մենք չենք պարտադրում ոչ մեկին և մեզ հարմար է ժամը 9-ը:

Վտանգավոր է, երբ երեխան ժամը 8-ին արթնանալու փոխարեն արթնանա ժամը 7-ին: Դա ի վնաս երեխայի է: Ես հիմա կրթահամալիրի տնօրենը չեմ, սակայն արդեն իսկ հաստատված է մեզ մոտ դասացուցակը և դասերը սկսվելու են ժամը 9-ին:

Երեխայի կարիքները պետք է պահել կենտրոնում, սա շատ կարևոր է, սակայն շատ կարևոր է նաև քաղաքի այս անտանելի վիճակը կարգավորելը: Հակառակ դեպքում ես որպես երևանցի օր առաջ ուզում եմ հեռանալ Երևանից»:

Հոդվածի աղբյուրը՝ «Հրապարակ օրաթերթ»