Ծաղկած շուշանի լուսանկարը և առավոտյան պատումը՝ Դավթի և Աստղիկի ամենօրյա ցտեսությունը, կլինեն Արմինեի ֆեյսբուքյան էջում, հատուկ Վիեննայից հետևող, օրվա զիգզագը անվտանգ պահող Շուշան Բլեյանի համար։

Ցավում եմ, առցանց պիտի աշխատենք այսօր։ Ես տանն եմ։

Ցավում եմ հատկապես, որ չեմ լինի Դիանա Գևորգյանի 5-6 տարեկանների խմբում, որ ստանամ իմ էկոպայուսակը՝ մեքենայով։ Աստղիկ Բլեյանինը ծիածանով է։

Նախատեսել էի հանդիպել Լիբանանի արևմտահայերենով «Դու կգաս» ընթերցող, որպես արև շողշողացող տերյանասազ Գլեա Տոնոյանին. Տերյանը հենց այսպես էլ մտածել է։

Ուզում էի հավաքել արևմտահայերենը կրող սեբաստացի սովորողներին՝ Սիրիայից, Լիբանանից, Ստամբուլից, ու պայմանավորվեի նոր նախագիծ սկսելու մասին․ կարդում եք արևմտահայերեն՝ «Մեծարենցից մինչև Զահրատ»։

Երկրորդ անգամ հետաձգված եթեր ունեմ Արևելքում. Մարինե Ամիրջանյանի «Խոշորացույց»-ի տակ եմ մեկ շաբաթ… առավոտից սկսած. կարծես փախչում եմ։ Անի Շահսուվարյանի հետ ավտոբուսում է սկսվել անցնող շաբաթվա մեր օրը, պայմանական ասենք՝ «Շարունակիր, գուշակիր» նախագծով։ Անին պատրաստում է ինձ մի ստեղծագործություն, Թումանյանից, իհարկե, որ ես պիտի ճանաչեմ հեղինակին ու շարունակեմ։ Կկարողանա՞ Անին ինձ հաղթել. ինձ փոխարինե՞ց այսօր Դավիթ Բլեյանը։

Շարունակե՛ք հետևել իմ գրին, ձեր խոշորացույցով շարունակեք կարդալ, ու ձեր նամակներն ուղղեք ինձ, առցանց կապ հաստատենք, որ ապրենք, գործենք անբաժան։

Երեկվա ձեր հարցերի արձագանքները՝ իմ այսօրվա երկրորդ գրում։

Լուսանկարը՝ Արմին Թոփչյանի
#1581

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Համբարձման-մաքրումի․․․ տոնական օրեր՝ Հայաստանով մեկ փոխանցումով

Սևան քաղաքի եկեղեցում, նրա հրապարակում, տարատարիք սեբաստացի սովորողների և մանկավարժական աշխատողների ելույթը՝ պար-երգը, խոսքն ու զրույցը Սևանում ստեղծվող մեր հանրային դպրոցի մասին, «Սեբաստացիներ» ուսուցչական երգչախմբի հետ ուսումնական պատարագը, հետո, բնական-ծիսական  շարունակություն ջրոցին Սևանա լճի ափին մեր մայիսի 8-ի,  Համբարձման խաղեր-մաքրումի օրվա պատշաճ  շարունակությունն էր․․․ 

Ուրիշի համար ոչինչ չենք անելու… Մեր կյանքն ենք ապրում…

Դավիթ Բլեյանն ինչ համով-լավ ուտելու բան տեսնում է տանը, ուրախանում է. — Ուզում եմ տանեմ ընկերներիս հետ ուտեմ… Ու տանում է՝ սալոր, խնձոր, ձմերուկ, դեղձ… շոկոլադ… — Քիչ ա, մա՛մ,-

Ուրի՞շ քաղաք. քաղաքի ներսո՞ւմ

Այսպես, այսօր կորչող քաղաք… Այն քաղաքը, որտեղ ես ապրում եմ, որ իմն է միայն, ու կթողնի մեզ մեկ-մեկ… Թակոցով բացվող քաղաքը, Օղակաձևի ու Զանգվի կիրճի միջև պարփակված մի բնական սահմանով, հասարակությանը