Նայենք mskh.am-ում տեղադրված կրթահամալիրի օրացույցին՝ նոյեմբերի  13-15-ին Սեբաստացու օրեր կրթահամալիրի տոն է: Իսկ թիվ 183 դպրոցը Հարավարևմտյան զանգվածի կիսակառույց Բ-1 թաղամասում առաջին ուսումնական տարին սկսել է 1984թ. սեպտեմբերին. ասել է, թե «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիր ծնած այս, իրավական առումով արդեն գոյություն չունեցող մեր դպրոցը 30 տարեկան է: ՀՀ կառավորության որոշումով Երևանի «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրը ստեղծվեց-հիմնադրվեց-վերակազմակերպվեց 1989թ.-ին. մենք՝ հետազոտող ուսուցիչների հավաքանին, ստեղծողի մոբիլ դպրոց՝ հեղինակային կրթական ծրագրեր ենք մշակում-իրականացնում-տարածում փորձարարական-հետազոտական «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրում 25 տարի:

Չի կարող այս երկու փաստը հուզականություն չհաղորդել մեր այս 2014 տարվան, այս սեպտեմբերին, սեբաստացիների կրթական ավանդական շքերթին, կրթահամալիրի նոյեմբերյան տոնին… Իսկ ինչո՞ւ չեն կարող այս երկու հոբելյանները  առիթ դառնալ՝ տոնական, մեզ արժանի նվերներ ընդունելու. շարունակենք ընդունել և մեծագործություններով դրանք նշել շարունակաբար, ինչպես մեր «Սեբաստիա» մարզադաշտի կառուցումն էր ՀՀ պաշտպանության նախարարության աջակցությամբ: Իհարկե։ Շրջանավարտներ՝ բոլոր տարիների, բարեկամներ՝ բոլոր տեսակի, անհատներ, խմբեր, ծանոթ-անծանոթներ, մեզ պատվեք, մեր հոբելյանն է։

Ես նշում եմ իմ՝ կրթահամալիրի հիմնադիր տնօրեն լինելու 25 ամյակը, հայտարարում եմ անտանելի՝

  • Դպրոց-պարտեզ  — Մայր դպրոց
  • Կենտրոն — Գեղարվեստի դպրոց — Մայր դպրոց
  • Քոլեջ-Արհեստագործական — Նոր դպրոց — Մայր դպրոց
  • Հիմնական դպրոց -Մայր դպրոց

ճանապարհները և սեպտեմբեր-հոկտեմբերը հայտարարում «Պատշաճ անցում» ուսումնական նախագծերի մեկնարկ: Մենք սկսենք մեր գործը, ու տեսնեմ՝ ո՞վ մեզ չի օգնելու: Դիստերվեգի խորհուրդը թարմացնեմ՝ օգնիր ինքդ քեզ ու Աստված քեզ կօգնի:

Նորից նայենք mskh.am-ում տեղադրված կրթահամալիրի օրացույցին. սեպտեմբերի 4-ին կրթական շքերթ է: Սեպտեմբերի 1-ը, որքան էլ կարևոր և առանձնացող, հնարավորություն չի տալիս բոլոր սեբաստացիներին միասին հանդես գալու որպես սեբաստացիներ… Ես մի խումբ զինվորականների հետ պարտադրված էի շրջել մեր դպրոցներով այսօր. այնպես չէ, որ սեպտեմբերի 1-ի տոնականությունը շրջանցել էր մեզ։ Բայց դե, ամենօրյա առավոտյան ընդհանուր պարապմունքի, ամենշաբաթյա համերգի սովորույթ ունեցող կրթահամալիրի համար՝ անզանգ, անպահակ, առանց ձևականությունների, բաց դռներով, անպատ կամ թափանցիկ պատերով միջավայրում տոնականը առօրյա է։ Սեպտեմբերի 1-ը նախ և առաջ նորեկների համար է՝ կրթահամալիրի դեպքում՝ 2-4 տարեկանների, 5 տարեկանների, 1-ին դասարանցիների, 2-9-րդ դասարան տեղափոխվողների, 10-րդ դասարանցիների, 11-12-րդ դասարան տեղափոխվողների, քոլեջ ընդունվողների։ Գալիս-ընդունվում են կրթահամալիրի ութ դպրոցներ՝ սեպտեմբերի 1-ին, 2-ին, 3-ին… առօրեականություն հաղորդելով այդ օրերից յուրաքանչյուրին: Ուրիշ է սեպտեմբերի 4-ը, երբ արդեն հին ու նոր չկա, երբ արդեն սեբաստացի դարձած յուրաքանչյուրին ներկայանում է կրթահամալիրն ամբողջական՝ համերաշխ, ստեղծագործական-հմայիչ… Ահա ինչու սեպտեմբերի 1-ին՝ ավանդաբար ու պաշտոնական ես հայտարարում եմ կրթական շքերթի պատրաստության ու ծրագրի մասին:

Սկսում ենք… Համեցեք կրթական շքերթի սեպտեմբերի 4-ին՝ ժամը 10.00, Մայր դպրոց։

Դավիթը այսօր շարունակեց համառել և սեպտեմբերի 1-ին եկավ Դպրոց-պարտեզի իր՝ «3 տարեկանների դպրոցը» ու հանդիպեց Լիլիթ Բլեյանի 5 տարեկան աղջնակին՝ քույրիկ Սոնուլիկին։ Սա կոչվում է կրթության ընտրության իրավունքի իրագործում՝ սկսած 2 տարեկանից։

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Թթվասելուկով թթվածես… Տոն, որին սպասում ենք

Հա, սեբաստացիների տոնը սկսվում է թթուդրեքով… Առանց թթվի ի՜նչ հարիսա… Իսկ որպեսզի թթուն թթվի, այն պիտի դնես… ինչպես Մարինե Մարտիոսյանը՝ իր օգնական սովորողների ու նրանց ծնողների հետ՝ որպես ուսումնական աշխատանք… Թե

Սիրո և արարման դրսևորումներ կյանքի, մահից առավել մութ ու խորո՞ւնկ

Հաղթական կամարով կրկին անցա օրեր առաջ, երբ ուսումնասիրում էի Սեբաստիա-Բագրատունյաց փողոցների անցումով-կամրջով-մուտքերով արված կանաչ ձևավորումները՝ լանջերի, բլրակների, պուրակների, ծաղկանոցների տեսքով… Դեպի գերեզմանոց՝ «Եռաբլուր» զինվորական պանթեոն, Արցախի ազատամարտում զոհվածների, առանձին մասնակիցների թաղման

Գրականություն, թե գրկախառնություն

— Հայրիկ, այսօր ես ու Ալեքսը երկու անգամ քո ասածը չենք արել… մեկ՝ մարմարյա սրահում, մեկ էլ Թումանյանի թանգարանի աստիճանների վրա… Ասացիր՝ ծափահարում ենք, մենք չծափահարեցինք…,- անկեղծանում է Դավիթ Բլեյանը։