Դավիթը Բլեյանն այս ամենի հետ գործ չունի՝ ինքն ու 100-ի չափ մեքենաները…  Պատկերացրեք, որ փրկած չլինեինք մյուս հարյուրից իր այսօրվա ավտոտնտեսությունը… աչքերը բացել ժամը 6-ին առավոտվա, հերիք չի` չի թողնում օրվա գիրս ավարտեմ, սպիտակ մարդատար միջին չափի մեքենան է հիշել, ուզում է.
– Սա՞ է, – ցույց եմ տալիս:
– Չէ, սա ջիպ է փոքրածավալ…
– Սա՞:
– Չէ, սա արծաթագույն… չգիտեմ` ինչ է… Ման արի, խնդրում եմ, օգնիր ինձ, հայրիկ…
Օգնում եմ, բնակարանով մեկ փնտրում ենք՝ կորած, կայանատեղին լքած մոլորյալին՝ Սոֆյա Գրիգորյանի բլոգի երաժշտության ներքո… Վերջապես գտնվեց: Ճիշտ իր նկարագրածի նման:

Իմ միտքն էլ է ավտոտնտեսությանն ուղղված, բայց կրթահամալիրի… է՜յ, գիտի, Հունդայի ավտոբուս, ե՞րբ ես պատրաստ-սարքին լինելու… Սեբաստացիներին սպասարկող չըխկ-չըխկ միկրոավտոբուսները ե՞րբ պիտի դառնան Դավթի ավտոսրահի ավտոբուսների նման, բայց իսկակա՛ն … վարորդներն էլ Թումանյանի իմաստությամբ ու ֆրակով…