«Անտիվիրուս Կոմիտաս». մեր ամենահանրակրթական, ամենամասսայական, ամենամշակութային, մեր ինքնության առումով գուցե ամենակարևոր նախագծի ընտանեկան օրը։ Ինչպես մայրենի լեզվի, այնպես էլ մայրենի երգի, որն է Կոմիտաս, պահապանը, դրանց կրողը, զարգացնողը, տարածողը, պատվիրատուն նախ և առաջ ընտանիքն է։
[youtube https://www.youtube.com/watch?v=MUGxe1vSpVs]
Ճամփորդության երկրորդ օրն է, Փարիզում հայտնի «Նոր Յառաջ» թերթի գլխավոր խմբագիր Ժիրայր Չոլաքյանի հյուրընկալ ընտանիքում ենք։ Երեկ՝ կեսգիշերին, Ժիրայրն ու Շուշան Բլեյանը դիմավորեցին մեզ Փարիզի շատ տպավորիչ՝ Շառլ դը Գոլ
Տարին ունի 12 ամիս, իսկ ահա ուսումնական տարին պետական-պաշտոնական դպրոցում՝ և՛ խորհրդային, շրջանում, և՛ ետխորհրդային ազատ անկախ Հայաստանում՝ 9։ Կարո՞ղ եմ հարցնել՝ ինչո՛ւ, ինչին են ուղղված ամառային երեք ամիսները, եթե
Ամենօրյա իմ գիրը-պատումը, որ տեսնում-կարդում-լսում եք, նկարազարդ է, չէ՞, շնորհիվ սեբաստացիական ֆոտո-խմբագիրների աջակցություն-լրացման… առանց փորձարարության՝ էքսպերիմենտի կլինի՞։ Չի լինի, չի զարգանա, անհետաքրքիր կդառնա, ու պատումը-գիրը մի տեղ կընդհատվի։ Շնորհակալ եմ
